Samstöðufroðan 8. mars 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Hrunið, Hugleðingar, Stjórnmál.1 comment so far
Eitt af þeim froðukenndum tískuorðum sem hent er fram þessa daganna, er orðið samstaða. Skyndilega eiga allir að fallast í faðma líkt og vel væminni Hollywood-vellu, verða meyrir, fyrirgefa iþeim sem iðrast ekkert, þeim sem hafa gengið hart fram við að væna menn um landráð og töluðu eitt sinn um að það ætti að henda saman hvítliðasveitum til að berja á mótmælendum sem voru ósáttir við FL-okkinn þeirra, fangelsa þá eða jafnvel drepa miðað við þau orð sem féllu.
Fyrir og nú eftir þjóðaratkvæðagreiðslu þá hef ég áttað mig enn betur á hvað þetta orð er mikil innihalslaus froða hent fram af fólki sem hefur yfirleitt eitthvað „hidden agenda“ og sást kannski bersýnilegast(en ekki óvænt) í Silfri Egils í gær þar sem formenn N1-flokkanna, Bjarni Ben og Sigmundur Davíð, fóru að tala um að samstaðan hefði verið gegn ríkistjórninni, ekki gegn breytingartillögunni við lög númer hverjum er ekki sama. Fyrir þjóðaratkvæði þá höfðu þeir einmitt hjalað með englasvipinn um samstöðu Íslendinga væri þörf, þetta væri til að sameina það á meðan þeir brýndu rýtinga hjaðningsvíga hagsmunasamtakana sem stjórna þeim, fyrir aftan bak.
En þessir milljarðadrengir sem fæddust með gullskóflu í óæðri endanum eru ekki þeir einu sem hafa gripið þetta orð. Þetta orð heyrðist mikið í upphafi hrunsins þegar ríkistjórn Geirs og Ingibjörgu um að fólk ætti að sýna samstöðu og æðruleysi, ekki leita að sökudólgum heldur horfa fram á veginn og annað lfroðukennt frasabull með. Þetta sama heyrðist úr horni hins hjákátlega Viðskiptaráðs, ýmsum hagsmunasamtökum á borð við SA og verkalýðsfélögin en það dugði ekki til þess sem þessu orði samstöðu var ætlað: svæfa fólk og halda því heima frá því að fara og taka þátt í sundrungu mótmælanna á Austurvelli eða að grafa upp skítinn um þessa aðila.
Það er nefnilega það sem „samstaða“ gengur út á. Halda fólki sofandi, gera það þægt svo ekki sé hægt að breyta neinu og yfirleitt laumað því með að það sé ekki hægt nema að ganga að kröfum þeirra sem skruma hvað mest topað með samstöðufroðunni, og helst með því að þeir eða þeirra menn komist til valda. Þessa daganna heyrist nefnilega talsvert frá hagsmunaaðilum úr SA, Viðskiptaráði, SI, stjórnarandstöðu og öðrum sem vilja hér engar breytingar að samstöðu og sterks leiðtoga sé þörf en svo sé ekki hægt nema að ganga að kröfum þeirra á borð við:
- Áframhaldandi sovésk stóriðjustefna með virkjun allra tilfallandi orku. Setja helling af álverseggjum í eina körfu og horfa ekki til fyrri reynslu af slíku s.s. bankakerfisins og sjávarútvegarins.
- Almenningur hætti að skipta sér af því hverjir fái fyrirtækin og láti gerspillt dómskerfi um að sortera hina seku út eftir x mörg ár og þegar þeir hafa gengið í burtu með góssið.
- Engar breytingar verði á kvótakerfinu því ekki meigi rugga bát kvótagreifanna í LÍÚ.
- Einkavinaævðingu á ný, sérstaklega í heilbirgðis og orkugeiranum.
- Draga ESB-umsókn til baka og leiða það mál aldrei til lykta því það er alltaf rangur tími.
- Neita að greiða IceSave eða semja um það fyrr en gulldrengirnir úr N1 eru komnir í stjórn því þeir eru einu sönnu „leiðtogarnir sem fái þjóðina til að sýna samstöðu“.
- Byggja gullstyttu af Davíð í miðborg Reykjavíkur að hætti sambærilegs starfsbróðurs í Túrkmenistan.
Fleira má telja til en að sama skapi gengur þetta allt saman út á gildi hins „gamla Íslands.“ Ekki breyta neinu, ekki rugga bátnum og þeir sem sætta sig ekki við þetta eða telja þetta eitthvað sem þeir vilji sjá, þeir vilja ekki sýna samstöðu, þeir eru sundrungaröfl, þeir eru landráðamenn, þeir eru ekki þjóðin.
Látum eki glepjast af þessu, horfumst í augun við raunveruleikann. Það verður aldrei samstaða meðal þjóðarinnar nema í kringum Júróvision, íþróttakappleiki eða annað sem er stundargaman. Samstaða verður aðeins meðal hópa fólks, meðal fylkinga, meðal samtaka fólks, aldrei heillar þjóðar á tímum þar sem verið er að berjast um hverskonar samfélag við viljum hafa hérna við grimm, miskunnarlaus og ósvífins samtök hagsmunaafla sem telja því ógnað hvenrig þeir hafa ráðskast með völd og peninga frá stofnun lýðveldisins.
Ef fólk vill breytingar, þá kostar það átök við þau öfl sem kalla froðukennt eftir samstöðu þjóðarinnar. Ef fólk vill uppræta spillinguna þá kostar það átök við þau öfl en ekki samstöðu með þeim. Ef fólk vill raunverulega breytingar þá þýðir ekkert að hoppa á lestina með þeim sem lýðskrumast í þeirri von um að komast til valda svo hægt sé að tryggja óbreytt kvótakerfi, ekkert stjórnlagaþing, ekkert uppgjör og sömu valdaklíkurnar úr Engey, LÍÚ, Viðskiptaráði og öðrum slíkum fái að halda áfram óbreytt að blóðmjólka landann.
Nei, slíkt kostar átök, slíkt kostar sundrungu, slíkt kostar stríð við þessi öfl og nú er tíminn til að hætta að hlusta á þessa hættulegu samstöðufroðu og halda áfram baráttunni í stað þess að láta þá afvegaleiða sig frá þeim samfélagsbreytingum sem nauðsynlegt er að gera, með áframhaldandi leikriti í kringum Ísbjörgina.
Við höfum ekki efni á því að láta „samstöðu“-froðuna svæfa okkur, þá breytist ekki neitt.
Hvort er meira landráð: að hundsa IceSave-kosninguna eða stuðningur við Sjálfstæðisflokkinn? 5. mars 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Stjórnmál.2 comments
Hvort er meira landráð: að hundsa IceSave-kosninguna eða stuðningur við Sjálfstæðisflokkinn?
Þessari spurningu velti ég fyrir mér þegar ég leit inn á Moggabloggið og sá yfirlýsingar Sjálfstæðismanna þar og anrars staðar sem kölluðu það landráð að Jóhanna og Steingrímur skyldu hafa ákveðið að sleppa því að mæta á kjörstað, nokkuð sem er þeirra ákvörðun og er algjörlega frjálst að ákveða.
Einhvern veginn er þetta samt mjög lýsandi fyrir umræðuna um IceSave af hálfu margra aðila. Allt er landráð sem þóknast ekki skoðunum Valhallar og gjammandi kjölturakka þeirra í Framsókn, allt er landráð sem aðrir gera í þeirri stöðu að telja einhverja aðra leið betri og farsælli til að leysa deiluna heldr en það sem þessum helmingaskiptaflokkum þóknast.
Skoðanakúgun með landráðbrigslum íblönduð þjóðernishyggju sem er farinn að minna mann óþægilega mikið á gæsagangandi öskurapa sem marseruðu um Evrópufyrri part síðustu aldar, hefur tröllriðið umræðunni og er nú loks kominn yfir strikið þegar það er farið að kalla þá sem mæta ekki á kjörstað vegna þess að þeim finnst fáránlegt að kjósa um þetta mál, að kalla það landráð að segja já við því að láta lagabreytingar taka gildi, og örugglega landráðað skila auðu er það sem hljómar á morgun
En hvað þá með þá sem garga landráð og kjósa svo Sjálfstæðisflokkinn? Sjálfstæðisflokkinn sem sá til þess að við sitjum uppi með IceSave, Sjálfstæðisflokkinn sem hampar mörgum ábyrgðarmönum IceSave sem þingmönnum jafnvel eða miðstjornarmanni með slaufu, Sjálfstæðisflokknum sem leyfði Landsbankanum að haga sér að vild og aðstoðaiði bankamennina við að féfetta Hollendinga og Breta, Sjálfstæðisflokknum sem með hugmyndafræði sinni, spillingu og gjörðum, setti þjóðina á hausinn og samfélagið á hliðina? Eru það ekki landráð að styðja við bakið á slíkum öflum sem fara hamförum nú í afneitun, vilja engu breyta heldur eingöngu vilja komast til valda að nýju svo ballið haldi áfram og sjá til þess að hér fari aldrei fram nauðsynlegt uppgjör við hörmungarnar, glæpina og spillinguna sem Sjálfstæðisflokkkurinn stóð fyrir?
Fólk má velta þessari spurningu fyrir sér og einnig þegar Sjálfstæðismenn byrja að garga í þjóðernisfasísku ofstæki sínu eftir helgi, um að ríkistjórnin eigi að segja af sér fyrir það eitt að taka við rústunum af gereyðingargeggjun frjálshyggjunar en eitt er víst og það er á tæru í mínum huga: að taka afstöðu í kosningum hvort sem þú segir já, nei, skilar auðu eða situr heima, er aldrei landráð, heldur eingöngu heilbrigð notkun á því lýðræðislega verkfæri sem við nýtum okkur til að sýna afstöðu. Aftur á móti að mæta á kjörstað, skjálfandi af beinunum af ótta við því að taka afstöðu á skjön við fjöldann, óttann við það að gargandi öskurapar ráðist að þér á götum úti fyrir að fylgja sannfæringu þinni, óttasleginn yfir því hvernig FL-okkurinn mun taka á þér, það er ekki lýðræði, það er skoðanakúgun.
Og hvað varðar mína afsöðu til spurningarinnar sem ég ber á borð fyrir ykkur, þá myndi ég svara henni:
“Hvorugt er landráð, aftur á móti myndi ég finna til meðaumkunnar með þeim sem kýs Sjálfstæðisflokkinn, hann veit ei hvaða hörmungar hann færir sér og sínum.”
“Gamla Íslands”-ræða formanns SI 5. mars 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Stjórnmál.comments closed
Einhvern veginn fannst manni það sem maður sá í fréttaflutningi af ræðu formanns SI, aumkunnarvert og kunnuglegt væl frá hinu „gamla Íslandi“ og fulltrúum þess sem dreymir um að fá að halda áfram óskorið með óbreytt viðskiptalíf og áherslur þar sem aðgangur að stjórnmálamönnum og flokkum sem dansa eftir spottum hagsmunasamtaka er óheftur.
Þjóðstjórn gargaði hann næstum því, þjóðstjórn er lausnin, sama lausn og annar hver Sjálfstæðismaður sem er súr yfir valdamissi, þvaðrar um. Það er lausnin til að komast að valdastól að nýju, hleypa flokknum að til að deila og drottna, koma kökunni á réttan stað í hendur þeirra sem ráða mestu innanbúðar á flokksfundum FL-okksins. Þjóðstjórn með formanni flæktum í Vafning bótasjóðs, þjóðstjórn með gæludýri kvótagreifanna, þjóðstjórn þar sem sjónarmið Sjálfstæðisflokks og Framsóknar eru ákveðin á stjórnarfundi hja´N1, þjóðstjórn þar sem hið hlægilega en víðsjárverða Viðskiptaráð fær að ota sínum tota spilltis fyrirtækjaræðis að nýju, þjóðstjórn þar sem tónninn er: engu skal breyta, spillingin skal ráða og áfram í boði Viðskiptaráðs, SA, SI og LÍU.
Ekki var það heldur til að betrumbæta þetta væl úr horni þeirra sem völdin þrá, að formaðurinn heimtaði líkt og varðhundar „gamla Íslands“, leiðtoga, sterkan leiðtoga, hinn eina leiðtoga sem ætti að leiða landið til bjargar frá vondum vinstri mönnum, leiðtoga sem hugsaði fyrir formann SI og félaga á meðan þeir grilllluðu landið sér til gróða.
Nei, takk, segi ég bara, ekki þjóðstjórn með FL-okki sem neitar að gera upp máin, neitar að taka nokkra ábyrgð á gjörðum sínum, neitar að gefa up styrki sína, neitar að sjá nokkuð rangt við gjörðir síns fyrrum “sterka leiðtoga” sem skildi eftir mörg hundruð milljarða ástarbréf og hamfarir til handa þjóðinni að borga
En söngurinn var sá sami, sami vællinn og heyrðist frá Viðskiptaráði, VG vondir, Sjálfstæðisflokkur góður, þeir gáfu okkur frelsið til að stelja, til að stunda hér sovéska, glórulausa stórðijustefnu og það eitt tryggir hagvöxt að troða álveri í hvert horn landsins, koma sem flestum eggjum í sömu körfu, bankahrun og fyrri hrun í fiskiðnaði hafa nefnilega kennt okkur svo vel að það er best að brjóta sem flest egg í einu. Stórðijustefnan sem er söngurinn sem hefur heyrst í fimmtíu ár og einhver kallaði framþróun, er það ekki, það er ekki lausnin fyrir Ísland, það er ekki það sem mun bjarga Íslandi heldur er það bara úrelt patent-lausn sem er komin ofgnótt af, eitthvað þægilegt sem er fast í kolli afdankraðra, hugmynasnauðra fauska sem iðka stóriðjustefnu af sama krafti og trúarbrögð.
Og að sjálfsögðu tók hann sig til, pirraður, iðrunarlaus og í fullkomni afneitun til við að jarma söng viðskiptalífsins um að fólk ætti bara að halda kjafti, það ætti ekki að tjá sig, bíða bara eftir því að Jón Steinar og Ólafur Börkur sýknuðu viðskiptalífið af öllum sínum syndum og það ætti bara að sætta sig við það að Bakkavarar-bræður fengju að halda áfram hamingjusamir í brjáluðu braski, að Jón Ásgeir fengi sína Diet-kók í milljarða lítra tali í Högum, að Óli í Samskip fengi að halda áfram að sigla með góssið til Lúx, að bíræfnir bankaþrjótar frá Straumi fengju að leika sér í gjaldeyirsbraski svo krónan héldist veik. Einfaldlega má segja það í stuttu máli að formaðurinn hafi sagt líkt og Viðskiptaráð og SA:“Við viljum fá að halda fjárhættuspilinu áfram, við viljum fá að braska, svína, stela og spilla áfram. Þetta er okkar leikvöllur, við eigum þetta en þið borgið brúsann. Haldið kjafti og veirð þæg.“
Eigum við að vera þæg? Eigum við virkilega að vera þæg og hætta að tala um hlutina? Eigum við að þegja og hætta að vera „dómstóll götunnar“ þegar viðskiptalífði sjálft vill ekkert gera, gerir engar ráðstafanir til að hreinsa innan sinna raða eða viðurkenna að líkin í fjöldagröf Fjórða Ríkis Frjálshyggjunnar sem hér ríkti er á þeirra ábyrgð, er þeirra skömm, er þeirra glæpur? Eigum við að sætta okkur við það að borga brúsann og horfa á sama ruglið í stóriðjustefnunni, í bönkunum, í Viðskiptaráði, í kvótakerfinu, í stjórnmálaflokkunum, og í samfélaginu að halda áfram án þess að segja nokkuð við því? Er óbreytt ástand og stefna að hætti þeirra sem komu okkur í klandrið eitthvað sem við eigum ekki að mótmæla?
Nei, það er ekki tími til þess að þegja, það er tími til þess að sjá til þess að þessi umræða haldist lifandi þar til við sjáum breytingar, bæði sjáanlegar og svo í hugarfari, sérstaklega þeirra manna innan atvinnulífsins sem vilja hér gamla tíma helmingaksipta, spillingar og sterkra leiðtoga sem höfðu meiri áhuga á að stækka bankareikninga vina, vandamanna, flokksmanna og hagsmunasamtaka en nokkurn tímann almennings í landinu.
Ég segi enn og aftur nei, takk, við „gamla Íslands“-draumum formanns SI. Nei, takk við þjóðstjórn, nei, takk við sterku leiðtogunum, nei takk við Sjálfstæðisflokknum, nei takk við spillingu hins „gamla Íslands“
Við erum búin að fá nóg af slíku.
Á sjó 4. mars 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Hitt og þetta, Hugleðingar.comments closed
Þegar einn af fyrri vinnuveitendum mínum, Hafró, hafði samband við mig um daginn og bauð mér að stökkva á sjó sem rannsóknamaður, tók mig það ekki langan tíma að ákveða að slá til og stökkva í appelsínugula Guantanomo-lega sjógallann minn sem hafði legið inn í geymslu, slor og blóðataður frá fornri tið.
Þó það væri smákvíði í manni vegna minninga um smá velgju fyrsta dag, brjálæði að gera, lítinn svefn og veltings þá var tækifærið of gott til þess að kúpla sig frá öllu, skipta um umhverfi og stökkva inn í lítið samfélag þar sem hlutirnir eru öðruvísi. Hér á sjónum er nefnilega IceSave eitthvað sem ómar sem bakgrunnshljóð í fréttum við þá athöfn að reyna að halda kartölfunni innan marka disksins og varla minnst á það í umræðunni um borð frekar en appelsínuhúð Paris Hiltons. Það gæti þess vegna verið eitthvað ofan á brauð í hinu daglega lífi um borð, lífi þar sem maður hefur meiri áhyggjur af því hvort kokkurinn fái þá grillu að hafa kubbasteik í matinn, hvort maður sé í símasambandi og hvaða mynd eða bók maður eigi að innbyrða næst.
Umræðurnar snúast því lítt um pólitík frekar um áhugamál, fjölskyldur, eitthvað í sjónvarpinu, pælingum um skemmdir á varðskipinu í Chile frekar en hvað einhver pólitíkus sagði, slúður og slíkt sem er ágæt tilbreyting og þörf uppörvun um að það sé eitthvað meir til hér á landi en spilling og volæðið sem hvílir eins og drungi yfir landanum á kaffistofum landisins hvort sem þær eru „on-line“ eða „off-line“. Hér er frekar aðalamálið: hvað var í trollinu og hvenær kemst maður í koju? Hvað þarf maður að safna af sæynum og ætli maður nái almennilegri svefnstellingu í sófanum sem maður hefur helgað sér sem íverustað fyrir lestur, gláp og nauðsýnlegar kríur með tilheyrandi hrotum?
En þar til þorskarnir hafa þagnað og heimferð verður veruleikinn að nýju, þá mun þessi sjóferð verða eitthvað sem maður þarf nauðsynlega: andlegt frí til að hlaða batteríin, hreinsa kollinn og hugsa um allt aðra hluti en kreppu og hennar óværur, nokkð sem er kærkomin tilbreyting. Vonandi verða því batteríin orðn fullhlaðinn og kollinnhreinn og fordómalaus til að takast á það við verkefni sem bíður er maður kemur heim:
Að lesa skýrslu Rannsóknanefndar Alþingis.
Að sætta sig við niðurstöðu og afleiðingar þjóðaratkvæðisgreiðslu 27. febrúar 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Hrunið, Stjórnmál.comments closed
Ég hef aldrei verið eins lengi inn í kjörklefa eins og í gær þegar ég stóð í því að greiða atkvæði um breytingar á lögum nr. eitthvað í tengslum við IceSave-skuldbindingar Landsbankans. Í fyrsta sinn gekk ég inn óviss í kjörklefa, jafnvel fannst þetta absúrd út af stöðunni sem IceSave er í, en fannst mikilvægt þó að kjósa, nýta minn rétt í fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslu lýðveldisins.
En það er eitt með þessa atkvæðagreiðslu hvernig sem hún fer og hverjar sem afleiðingarnar verða þá verðum við öll að sætta okkur við niðurstöðu hennar hver sem hún verður og taka afleiðingunum. Það þýðir ekkert að grenja undan niðurstöðunum, það þýðir ekkert að væla þegar afleðingar hennar skella á, það þýðir ekkert að reyna að finna einhverja undankomuleið undan því að axla ábyrgð á niðurstöðum hennar.
Kjósendur, æðsta vald lýðræðis, eru nefnilega að tjá sig og loksins og þá verða þeir sem slíkir að taka ábyrgð gjörða sinna og sætta sig við það að kannski verður álit þeirra í minnihluta. Það er bara lýðræðið, okkar álit eða skoðun vinnur ekkert alltaf þegar kemur að kosningu, vilji kjósenda verður ljós og brigsl um landráð eða heimsku skila engu nema áframhaldandi sárindum milli manna.
Hvað mig varðar þá veit ég ekkert um það hvort mitt álit verði ofan á eður ei, hvort ég hafi gert rétt eður ei, ég ákvað bara að fylgja hug mínum og mun sætta mig við niðurstöður og afleðingar fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslu í sögu lýðveldisins.
Og hvað kaus ég?
Ég veit ekki hvort maður eigi að segja það, nenni heldur ekki einu sinni að ræða hversvegna lengur, vegna þess að sama hvort maður veldi JÁ, NEI eða AUÐUR þá verða afleiðngarnar vondar, svívirðingarnar verri og skoðanakúgunaröskrin verst. Eigum við ekki að orða það bara þannig að samkvæmt einhverjum þá framdi ég landráð með því að fara eftir samvisku minni og með þeirri aðferð að nýta mér lýðræðislegan rétt minn sem kjósandi.
Og ekki iðrast ég þess.
Stunda Lánstraust og bankamenn aðskilnaðarstefnu eða kynþáttahyggju? 26. febrúar 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjármál, Hrunið, Stjórnmál.comments closed
Ein bestu ummæli í lengri tíma, féllu á Alþingi í gær frá einum af vistmönnunum þar. Höskuldur nokkur, þingmaður Framsóknar, sem frægur er fyrir að hafa rölt með formanni sínum til Noregs eins og Bakkabróðir á sauðskinnskóm, lét þau orð falla að RÚV stundaði aðskilnaðarstefnu og kynþáttahyggju vegna breytinga á útsendingum svæðisútvarpsins.
Gott og vel, ég held að flestir hiksti aðeins við þessi ummæli, sérstaklega þar sem Höskuldur sé þar með að segja að landsbyggðarmenn séu sér kynþáttur, nokkuð sem við sem búum í Reykjavík erum stundum ásökuð um af fúlum landsbyggðarmönnum sem segja að við séum lopapeysulð sem sitji á kaffihúsum og skiljum ekki að það þurfi virkja hverja sprænu svo “stórkostlegt framfaraspor” á borð við sovéska stóriðju komist í sveitina hjá þeim, og séum öl sníkjudýr á vinnandi landsbyggðarmönnum.
En ef við samþykkjum þessi rök og skilgreiningu Höskuldar þá er þess vert að skoða hvort þetta gildi ekki um annað einnig: gagnagrunn Lánstrausts og bankamenn sem nota upplýsingarnar þaðan til að meta hvort fólk megi fá lán, fyrirgreiðslur og annað í bbönkunum á þeim forsendum að vanskilaskrá og gagnagrunnur Lánstrausts sé:
“tæki sem bankar, sparisjóðir, stofnanir og fyrirtæki, sem eiga það sameiginlegt að stunda lánaviðskipti, nota til að ákvarða lánstraust þeirra sem óskað hafa eftir lánafyrirgreiðslu af einhverju tagi.”
Eða með öðrum orðum þá geturðu kynnt þér viðskiptasögu viðkomandi og hvort hann sé hæfur til þess að fá nokkra fyrirgreiðslu af öllu tagi, ekki bara í tengslum við lán og kröfuhafar skrá upplýsingar þar, öðrum til viðvörunar. Ef við kíkjum á nokkur dæmi um hluti sem stangast á við að þetta sé tæki sem beitt er hlutlaust:
- Ólafur Ólafsson fær Samskip aftur eftir að hafa hreinsað innan úr banka og borgað lítt sem ekkert til baka.
- Bónus-feðgarnir sem eiga svakalegasta gjaldþrot Íslandssögunnar upp á 900 milljarða sem virðist hafa að mestu verið eytt í skemmtanir á borð við kjúklingavængjakast í vegfarendur á Manhattan, fá Haga til baka svo þeir geti haldið áfram að bíta gras landans.
- Björgólfur Thor sem stingur af með vinkonu sinni Ísbjörgu ásamt öllum hennar seðlum og skilur eftir reikninginn á veitingahúsinu upp á hundruði milljarða til handa heilli þjóð, virðist fá grænt í kladdanum hjá Lánstrausti til að teljast hæfur fjárfestir í gagnaveri hér og bankar dansa í kringum Actavis hans með síma frá Nova.
- Pálmi Fonsari flýgur hærra með Iceland Express og vinsemd bankanna, njótandi málverkanna sinna á meðan sviðin slóð gjaldþrota og milljarðagjafa af annarra manna peningum öskra á mann að þessi maður sé ekki hæfur til að fá einu sinni bankareikning fyrir heimilsrekstur,
- Bjarni Ármanns segir að það sé óábyrgt af sér að borga lánin sín og engar viðvörunarbjöllur fara af stað hjá Lánstrausti, Intrum eða innheimtudeildum bankanna sem taka tillit til þessara raka Bjarna.
- Fimmtíu milljörðum er leyft að fjúka með þyrluflugi Magnúsar Kristinns, heilir fimmtíu miljarðar sem honum er leyft að safna upp, borga ekki krónu af og fær ennþá að því virðist fyrirgreiðslu hjá bönkunum. Ætti maðurinn ekki að vera með rautt í kladdanum hjá Lánstrausti með Intrum á hælunum líkt og dauðasveit í Dubai?
Og svo fyrst við erum komin út í svona einstaklinga og menn sem virðast fá starf þrátt fyrir vítavert gáleysi og vanskil í fjármálum, sérstaklega þar sem maður hefur heyrt orðróm þess efnis að sumar ráðningaskrifstofur noti grunn Lánstrausts til að skoða atvinnu-umsækjendur:
- Skilanefndarmenn sem skulda hundruðir milljóna virðast svífa um áhyggjulausir án þess að þurfa að borga krónu af skuldum sínum.
- Yfirmenn í Kaupþingi sem tvísýnt er um hvort verði afskrifað hjá eður ei, virðast ekki einu sinni fá innheimtubréf fyrir skuldunum nema þá kannski frá skattinum.
- Sjö toppar Glitnis eru með mega-lán þar sem þeir geta aðeins grætt og einn þeirra m.a.s. greiðir ekki einu sinni krónu af láninu sínu, skellir því í vanskil og er ráðinn forstjóri Skeljungs án þess að flett sé upp í Lánstrausti og innheimtan send á hann.
Á þetta fólk allt og margur fleiri ekki að vera efst á lista Vanskilaskrár vegna sóðalegrar viðskiptasögu? Nei það virðist ekki vera á meðan hinn venjulegi launamaður sem fer örlítið yfir á yfirdrættinum sínum eða gleymir að borga rafmangsreininginn sinn er hundeltur fram yfir líf og dauða, heimilið tekið af honum af glottandi hauskúpusveitum Intrum, gætt að því að kröfur séu endurnýjaðar á honum fram yfir lif og dauða, og gersamlega gert allt til þess að ganga milli bols og höfuðs á honum með tilvísun í vanskilaskrá Lánstrausts.
Og hvað er þá eftir sem skýring? Er ekki Lánstraust og bankarnir að fara í manngreiningarálit út af einhverskonar kvarða kynþáttahyggju og aðskilnaðarstefnu ef maður notar Höskuldar-skilgreiningu á þetta? Þetta er jú grófleg mismunun og það eina sem manni dettur þá í hug er að þarna sé farið eftir annað hvort eftir einhverjum hreinræktunarkvarða úr Íslendingabók þar sem þú færð fyrirgreiðslu ef þú tilheyrir einhverri af hreinræktaðri valdaætt landsins með genetísku tékki hjá Kára Stefáns eða hefur ákveðin skírteini frá Viðskiptaráði sem votta til um hreinleika þinn sem ógildir alla hlutlausa meðferð hjá bankanum, færir þér forgang í afskriftum, óheftan aðgang að áframhaldandi lánsfé með silkihanskameðferð í fyrirgreiðslum og tryggir það að viðkomandi sé hafinn yfir Vanskilaskrá Lánstrausts sem segir til um hreinleika þinn.
Það skyldi því ekki vera þó að það sé rétt hjá Höskuldi, það sé rekin aðskilnaðarstefna hér í þessu landi en ekki hjá RÚV heldur hjá bönkunum og Lánstrausti þar sem kynþáttahyggjan er skilgreind eftir því hvort þú sér hálfmenni er almenningur kallast eða ofurmenni valdaelítu Viðskiptaráðs, kvótagreifa, valdaætta kennda við Thors, Engey eða önnur slík ættarheiti, stjórnmálaflokkatengdra manna og annara skrúðkrimma þjóðarinnar.
Og ef svo er, þá veltir maður fyrir sér einu, ætli maður fái brátt gula stjörnu senda frá bankanum, vottaða af Lánstrausti, sem maður þarf að bera í hvert sinn sem maður þarf að heimsækja bankann svo starfsfólkið viti strax hvernig eigi að meðhöndla mann?
Maður er víst hálfmenni almennings með mikið af óhreinu landsbyggðarblóði í æðum.
Á maður að segja JÁ eða NEI við Ísbjörginni? 25. febrúar 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Hrunið, Stjórnmál.comments closed
Ég stend í soldið skrítnum sporum þessa daganna. Vegna óvæntrar atburðarrásar þá sé ég fram á það að þurfa að greiða atkævði utankjörstaðar um IceSave og það án þess að rannsóknaskýrslan sem ég vildi sjá áðu, væri komin fram. Ekki bætir úr skák að samningaviðræður um nýjan samning stendur yfir, nokkuð sem setur strik í alla reikninga og fyrri niðurstöður.
En það er ekki nóg því hlutirnir hafa gerst svo hratt síðan Ólafur Ragnar skaut málinu til þjóðarinnar og rauk svo í erlenda fjölmiðla með þá lygi að Íslendingar hefðu svo mikla lýðræðishefðir í tengslum við þjóðaratkvæðagreiðslur, sem olli því að maður lagðist á hnén og ákallaði alla guði um að einhver myndi nú þagga niðri í manninum áður en hálfur heimurinn kæmist að sannleikanum um að þetta væri fyrsta þjóðaratkvæðisgreiðslan í ssögu lýðveldisins og Íslendingar endanlega stimpluðu sig inn í umheiminn sem fáráðlingaþjóð.
Já, hlutirnir hafa gerst svo hratt að maður veit eiginlega ekki lengur um hvað er verið að kjósa og hvað maður eigi að kjósa því nú er verið að reifa nýjan samning sem ógildir þann gamla og gerir því þessar lagabreytingar á ríkisábyrgð ómerkar hvorteð er. Þa er spurning um hversvegna maður ætti að segja NEI svo maður byrji einhvers staðar á þeim rökum sem heyrast í umræðunni:
- Einhverjir segja að maður sé að segja NEI við því að borga skuldir einkabanka-Rangt, við erum ekki að greiða atkvæði um það og það er kristaltært að allar ríkistjórnir sem við höfum veitt umboð í löglegum kosningum, hafa ekki gert út á neitt annað. Auk þess ef við erum að segja NEI við því, þá þýðir það einnig að við eigum ekkert að vera að greiða innistæður innanlands og ber því öllum þeim sem áttu einhverjar innistæður að skila þeim samstundis. Bankinn var jú að fá peningana þeirra að láni.
- Við eigum að segja NEI svo við getum farið dómstólaleiðina-Mmm, kannski í fullkomnum heimi eða í Hollywood-bíómynd en eins og einhver sagði:”Wake up and smell the sunshine”. Málaferli taka mörg ár, óviss niðurstaða og við höfum ekkert efni á að bíða eftir slíku. Samningar nú eru miklu betri kostur í stöðunni.
- Við eigum að segja NEI við kúgun erlendra nýlenduvelda-Bíddu nú við, rændum við ekki og rupluðum frá þeim? Við erum vontda fólkið, lygin, hrokafull þjófaþjóð sem lifir í afneitun. Það er svo aftur á móti rétt að þessar þjóðir hafa farið offari en málið snýst ekki um það heldur hvort við ætlum að axla ábyrgð á þjófum sem íslenska ríkið, ríkið okkar og í okkar umboði, aðstoðaði við að fremja þjófnað.
- Við eigum að segja NEI því að þetta mun gera okkur gjaldþrota-Ég stórlega efast um það núorðið því það sem mun gera okkur frekar gjaldþrota er að ef við getum ekki borgað ástarbréf Davíðs Oddsonar í Seðlabankanum á næsta ári. Þessar ábyrgðir eru bara brot af skuldum ríkisins í raun.
- Við eigum að segja NEI því við erum saklaus og þetta er Versalasamningur vondra þjóða sem vilja klekkja á okkur vegna þess að við erum þeim fremri. Þeir sem segja Já eru því undirgefnir landráðamenn-Hjálp, er ekki í lagi í kollinum á fólki? Úff, ef ákvarðanir væru teknar út frá þjóðernishyggju og því þjóðheimskulega prumpi öllu þá værum við enn í torfkofum.
- Við eigum að segja NEI því við erum að segja efnahagskerfi heimsins stríði á hendur og munum orsaka breytingar á því-Stórasta þjóð í heim sem er svo arfaheimsk að hún kýs Sjálfstæðisflokkinn aftur og tekur undir söng frjálshyggjumanna sem breyttust skyndilega í harðlínu kommúnista í Ísbjörginni, þarf alvarlega á geðhjálp að halda. Í alvörunni, er fólk að trúa því að það myndi gerast?
- Við eigum að segja NEI í mótmælaskyni við vanhæfa þjóðsvikaríkistjórn-Nah, bjánalegustu rök sem hægt er að finna frá hálfslefandi fáráðlingakór þjóðernishyggjunnar, en líklegast er það sem mun heyrast mikið eftir á að þjóðin hafi verið að segja sitt álit á ríkistjórnini. Þetta er líka fólkið sem telur Sjálfstæðisflokk standa vörð um þjóðleg gildi á borð við siðblindu og spillingu.
- Við eigum að segja NEI til að reyna að fá kost á betri saming-Þetta finnst mér kannski í raun eina skynsama NEI-ið en að sama skapi þá dugði málskotið til þess að hlutirnir fóru að breytast og það lítur allt út fyrir að við fáum nýjan samning hvort eð er. NEI-ið er því tilgangslaust.
Og þá er ástæðan hversvegna maður ætti að segja JÁ:
- Maður á að segja JÁ vegna þess að núverandi samningur er það skásta í stöðunni-Eh, öh, það er verið að semja upp á nýtt svo þessi rök detta út af borðinu nema samningaviðræðurnar fara út um þúfur. Ef svo er þá eru þetta fullgild rök.
- Maður á að segja JÁ til að styðja við bakið á ríkistjórninni-Nei, það sama gildir um þetta og að kjósa gegn henni sem rök. Málið á að skipta aðalmáli og ef þetta er það sem IceSave gengur út á þá stangast það algjörlega á við allar fullyrðingar stjórnar og stjórnarandstöðu.
- Við eigum að segja JÁ vegna ábyrgðar okkar og til að ná trausti aftur á ný-Þetta hefur mér þótt góð rök hingað til þar sem útlitið var þannig að við værum ljótasti og mest illa þefjandi kúkurinn í lauginni. Reyndar hefur það komið fram eftir málskotið að við njótum sem þjóð aukinnar samúðar meðal almennings en er þó vafaatriði um hversu langt þetta nær upp á við og samúð getur fokið með frétt um gjaldþrota ekkju með 4 börn sem missti heimili sitt vegna íslenskra bankstera sem bakkaðir voru upp af íslenska ríkinu.
- Við eigum að segja JÁ svo lánsmarkaðir opnist fyrir okur-Þetta hafa verið hingað til ágæt rök í mínum augum því teiknin hafa verið til staðar, allt fjármálalífið hefur verið skilyrt við það að við göngumst undir IceSave-skuldbindingar okkar. Að sama skapi þá út af breyttum aðstæðum og því að einhver glufa virðist vera að opnast þessa daganna, þá getur vel verið að dregið hafi úr hættunni á því að öllu verði skellt í lás. Spurning samt um hversu mikil áhættan er enn á því.
- Við eigum að segja JÁ til að klára málið þannig að við getum snúið okkur að nauðsynlegri uppbyggingu í núinu-Þessu er ég algjörlega sammala því alltof miklum tíma hefur verið eytt í þetta mál og því viðhaldið af ákveðnum aðilum í pólitískum skollaleik EN að sama skapi þá eru þessi rök í algjöru limbói vegna þess að það er verið að semja upp á nýtt og meðan óvissa um þá samninga er til staðar þá skiptir þetta engu máli. Hitt er aftur á móti annað mál að nú verðum við að fara að setja endapunkt á þetta, þetta hefur haldið þjóðfélaginu í heljargreipum stöðnunar og grotnandi innviða.
Svo eru það ein óvissurök sem ég játa að ég skil ekki alveg. Það er talað um að það sé nauðsynlegt að kjósa til að bæta samningstöðu okkar(án gefinnar niðurstöðu úr kosningu að því virðist), nokkuð sem ég hef ekki enn séð almennilega rökstutt nema að menn telji að með höfnun þá sé það skýr skilaboð um nýjan samning en ef það séu fáir þá er hægt að túlka það sem að þjóðinni sé í raun sama. Einnig ef skilaboðin eru skýr um Já, þá er erfitt að sjá að það bæti samningastöðu okkar og það sama gildir um ef þetta er bara fámenni sem kýs þá þýðir það skollaleik um að þetta hafi verið svo fáir sem mættu og þeir sem mest góla munu tala um að kosningin gildi ekki í raun vegna lélegrar mætingar.
Og þá er spurningin enn svo hvað á maður að kjósa? Getur maður sagt NEI eða JÁ með fullvissu? Svarið er NEI við því, sérstaklega þar sem maður sér ekki fram í tímann með hina nýju samninga og þó maður telji að við þurfum að ganga frá þessu sem fyrst, þá er staðan öll upp í lofti vegna þess að það er verið að semja upp á nýtt. Og hvað svo ef samningaviðræðurnar fara út um þúfur og allt fer í stál aftur? Hvað þá?
Hvað svo ef Framsókn og Sjálfstæðisflokkur kljúfa sig út úr þessu og leggjast á móti samningnum, hvað þá? Þá fáum við 3-4 mánuði til viðbótar af leikaraskap og spuna InDefence, hópnum sem pottþétt mun fagna nýjum samningi ef þessir tveir flokkar verða innanborðs auk þess sem öllu verður haldið í heljargreipum á þingi.Er það fýsilegt?
Og hvað svo ef samningaviðræðurnar fara ekki út um þúfur en lögin verða samþykkt? Hvað þá? Tekur fyrri samningurinn gildi eða hvað? Þetta er bara fáránleg staða í allan stað.
Hvað á maður því að kjósa? Nú sem stendur þá hallast ég að tvennu: að segja JÁ bara til öryggis ef allt fer til andskotans í samningaviðræðum eða einfaldlega taka þriðja möguleikann sem lýsir frati á þessu rugl sem spunahópurinn InDefence, forsetinn og stjórnmálamenn allir hafa komið okkur í. Sá möguleiki kallast:
AUÐUR
Lítil spurning um stórar framkvæmdir 25. febrúar 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Atvinnumál, Stóriðja.comments closed
Um daginn kom smá spurning upp í kollinn á mér varðandi ýmsar framkvæmdir framundan sem vert er að renna yfir.
Kísilverksmiðja í Þorlákshöfn.
Gagnaver á Suðurnesjum.
Álver í Helguvík.
Gagnaver í Hafnarfirði.
Stækkun í Straumsvík.
Þegar litið er yfir þetta og þá frétt sem birtist nýverið um að hugsanlega sé jarðhitaorka ofnýtt á Suðurnesjum, þá er ein spurning sem kemur upp strax í hugann.
Hvaðan á orkan fyrir þessu öllu að koma?
Ég hef ekki enn séð svar við því neinstaðar. Svör óskast því.
Ritstjórinn nýi og viðbrögð Móraþjóna 24. febrúar 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Fjölmiðlar.comments closed
Þegar þetta er skrifað þá er ég nýlega búinn að sjá það að Ólafur Stephenss, er orðinn að ritstjóra Fréttablaðins, nokkuð sem mér þykja eiginlega góðar fréttir. Þennan tíma sem hann var ritstjóri Blaðsins og síðar meir Moggans þá hélt hann út góðum fjölmiðlum, sérstaklega þegar hann varð frjáls undan eigendavaldi Moggans þar sem fréttamennskan fór á flug. Enda fór svo að náhirðin sparkaði honum eftir að hafa keypt blaðið.
Fréttablaðið aftur á móti hefur mátt muna fífil sinn fegri, orðið sterílt og frekar bragðdauft blað sem maður hleypur yfir í hraði svo maður komist í DV sem fyrst, þunglamalegt og eins og það sé áhugalaust orðið um að leita að fréttum um það sem er að gerast í raun á bak við tjöldin, heldur lætur jafnvel nægja yfirborðskenndar fréttatilknynningar frá hagsmuna-aðila vera frétt.
Vonandi nær Ólafur að rífa Fréttablaðið upp en aftur á móti verður að segjast að maður glottir yfir viðbrögðin frá náhirð Davíðs Oddsonar sem er að fara yfirum í skrifum á AMX, talandi um að Jón Kaldal hafi ekki verið þægur við Jón Ásgeir(töluðu um hann sem Jón “ásgeir” Kaldal áður) og því hafi verið Ólafur verið ráðinn því hann væri svo þægur þræll. Jafnvel heyrist úr horni að þetta sé gert vegna þess að Ólafur sé ESB-sinni og Baugur vilji í ESB…..er ekki Baugur annars gjaldþrota?
Viðbrögðin eru nefnilega fyndin. Ólafur var nú sparkað af Mogganum fyrir að vera blaðamaður fyrst og fremst, ekki fyrir það að vera þægur áróðurspenni fyrir eigendur blaðsins.
Það er því spurning hvort AMX og Hádegis-Móraþjónar, ætti ekki að horfa í átt til Hádegismóa með ásakanir um hlutdrægni og þjónkun ritstjóra við eigendur eða ákveðna hugmyndafræði.
Heilabrot um Vafnings-dagsetningar 23. febrúar 2010
Posted by Agnar Kristján Þorsteinsson in Glæpir og rannsóknir, Hrunið.comments closed
Hjá einni Snjáldurskrudduvinkonu í gær sá ég ábendingu um eitt sem ég hafði ekki spáð í með Vafningsmálið.
Þann 8. febrúar þá fór Bjarni Ben með umboðið í bankann til þess að ganga frá veðsetningu hlutabréfa í Vafningi, reyndar sama tíma og Vafningur kaupir Macaó-fasteignafélagið og KCAJ-sjóðinn í Bretlandi. Ástæðan var sú að hlutirnir þyrftu að gerast hratt vegna endurfjármögnunar á lánum Morgan-Stanley bankans.
Ef svo er, hversvegna eru þá ekki gerðir lánasamningar við Glitni og Sjóvá fyrr en 29. febrúar? Hversvegna líða þrjár vikur þar á milli?
Nú geta verið eðlilegar skýringar á þessum þriggja vikna tíma sem líður á milli en ef svo er þá myndi maður vilja heyra hversvegna svo sé.
