Baldur Kristjánsson

Eins og við vitum hefur Ólafur Ragnar Grímsson breytt forsetaembættinu á tímum þegar Alþingi Íslendinga hefur sjálft verið of sundurlaust og máttlaust til þess að vinna áfram með stjórnarskrá lýðveldisins í samræmi við breytta tíma. Ólafur er nú búinn að lifa alla jafnaldra sína í pólitík nema Jóhönnu og er orðinn hæstráðandi. Foringjar stjórnarandstöðunnar gætu t.a.m. verið börn nemenda hans í stjórnmálafræði, eru með öðrum orðum pólitískir krakkar.(Þeir eru líka yfir flokkum sem fáir geta treyst). Forsetinn ber þar að auki af hvað varðar menntun og yfirsýn, færni og þekkingu. Þetta er aðeins sagt til þess að draga það fram að á Íslandi hefur orðið hljóðlát bylting. Nútíminn krefst eins manns frá hverju landi. Þingræðisbundnar samsteypustjórnir eiga erfitt með að uppfylla þessa kröfu. Ólafur Ragnar hefur leyst málið hvað Ísland varðar a.m.k. í bili. Augu manna munu æ oftar beinast að Bessastöðum á Álftanesi á komandi misserum, æ sjaldnar að stjórnarráðinu og Alþingi.

Nú rífast þeir um það hvað Nei-ið mitt þýddi. Það er best að segja það strax að ég var ekki að kjósa á móti ríkisstjórninni. Ég var heldur ekki að lýsa því yfir að okkur bæri ekki að borga. Ég var ekki að lýsa því yfir að ég vildi fara dómstólaleiðina. Það var heldur engin þjóðernishyggja í Nei-inu mínu. Ég var einfaldlega að ráðstafa atkvæði mínu með þann verueika í huga að samningurinn sem kosið var um er dauður vegna þess að við höfum fengið annað og betra tilboð. Nei -ið var því eðlileg þvinguð niðurstaða. Nú vona ég bara að Steingrímur fái frið til að semja. Ríkisstjórn hans og Jóhönnu er eftir allt saman eina ríkisstjórnin sem hefur siðferðilegan grundvöll til þess að fara hér með völd.

Ég hef aldrei fundið eins litla þörf hjá mér og nú að mæta á kjörstað. Ég hef ekkert að gera þangað. Segi ég NEI kann það að vera túlkað svo að ég vilji ekki að Ísland standi skil á sinni ICEsave skuld. Ég er óvart þeirra skoðunar að við hefðum átt að ljúka þessu máli fyrir lifandi löngu. Þá væri hér allt á rjúkandi uppleið. Ég get hins vegar tæpast sagt JÁ á morgun vegna þess að okkur hefur verið boðinn betri samningur. JÁ væri því út í hött. Ég get auðvitað farið og setið hjá. En hjá – hverju er ég þá að sitja? Ég hef ekki hugmynd um það. Ég get auðvitað farið og rifið kjörseðilinn. það er of brútalt. Ég get ekki skrifað vísu á kjörseðilinn. það getur Hjálmar frændi. Ég er ekki hagyrðingur.
Ég hef alltaf fylgt línu Steingríms J. Sigfússonar í þessu máli og geri enn. Það er að mínu viti bæði fjárhagslega og siðferðilega rétt að standa skil á þessum peningum sem Landsbankinn hafði af erlendum mönnum meira og minna með velþóknun og stuðningi íslenskra stjórnvalda. Ég deili þeirri skoðun með Bjarna Benediktssyni og Steingrími og Jóhönnu. Fyrirgefiði Bjarni skipti um skoðun!
Svo hvað á ég að gera? Þjóðaratkvæðagreiðslan er marklaus. Það er útilokað fyrir mig að tjá skoðun mína með því að mæta á kjörstað. En hvað sem ég geri. Hvort sem ég mæti eða ekki. Hvað sem ég kýs þá verður atferli mitt túlkað út og suður.

Það kom stundum fyrir í gamla daga að maður átti ekki fyrir mat og leitaði að klinki í öllum vösum. En það var engin örvænting í gangi. Þetta reddaðist alltaf. Nú er ungt fólk í sömu sporum og grætur – gleðin horfin, bjartsýnin, kærleysið, vissan um að allt fari vel rokin út í veður og vind. Glæpurinn sem framinn var gegn íslenskri þjóð er að koma úr djúpunum. Verður til sýnis í fólki sem hefur misst blikið. Og því miður þá virðist sem sú eina stjórn sem hefur siðferðilegan grundvöll til að leiða okkur upp úr kreppunni ekki ráða við hlutverk sitt. Innan vinstri grænna eru element sem ekki eru stjórntæk.

Ruddasiðferðið hefur hreiðrað um sig meðal þeirra sem ráða fjölmiðlum. Þeir ráðamenn eru reyndar úr sömu smiðju og stjórnuðu landinu. Fyrst er Ólafur Stephensen, sem var á góðri leið með að gera Morgunblaðið að alvöru blaði, rekinn til þess að hægt væri að beita blaðinu í þágu réttra skoðana. Næst var Jón Kaldal sem hafði þróað Fréttablaðið skemmtilega rekinn að því er virðist til þess að koma Ólafi Stephensen að, væntanlega vegna tilhlýðilegra skoðana hans. Báðir, fyrrverandi, mjög góðir, reknir. Loyalitet ekki til. Maður þakkar bara fyrir að manngerðin sem stjórnar blöðunum hefur ekki fest víðar rætur eins og t.d. í biskupsembættum.

Ég sé að í dag höfum við færst skrefinu nær aðild að ESB. Að því gefnu að samningur verði góður munu lífskjör alls almennings batna við inngöngu og stjórnkerfið fá nauðsynlegt aðhald. Samskipti okkar við nágrannaþjóðir komast aftur á eðlilegan grunn. En hagsmunasamtök munu berjast stíft á móti hugsanlegri aðild.

Formaður Framsóknarflokksins vill að fólk með skoðanir sem ekki eru að hans skapi víki. Anna Sibert sem er í peningastefnunefnd Seðlabankans telur að íslenskt hagkerfi geti vel staðið undir Icesave skuldbindingunum. Formaðurinn vill að hún verði rekin. Sami formaður sakar Þórólf Matthíasson um þjóðaróhollustu. Þórólfur hefur ritað mikið sem hagfræðingur um sama mál og telur að hagsmunir Íslendinga felist í því að semja sem fyrst um málið. Honum eru ekki vandaðar kveðjurnar.
Það fer alltaf um mann hrollur þegar menn byrja að tala á þeim nótum að allir eigi að tala einum rómi. það eigi að þagga niður í fólki, reka fólk, tiltekið fólk vinni gegn hagsmunum þjóðar o.s.frv. Frjáls skoðanaskipti, réttur nánast skylda til að tjá sig er grundvallaratriði í því mannlega samfélagi sem við lifum í.

Voru ekki sérfræðingar að tjá sig um það að fjöldamargir upplifðu þunglyndi, depurð og doða af því að það er kolniðamyrkur hér á Íslandi fram eftir öllum degi. Klukkan er vitlaust stillt til þess að mæta einhverjum ímynduðum viðskiptahagsmunum. En hin sjálfsögðu rök ná ekki eyrum okkar vegna þess að Íslendingar eru ekki vanir því að taka mark á góðum rökum og vegna þess að íslenskt samfélag hefur verið svo gjörspillt í myrkrinu að dapur hugur manna kemst ekki frá þeim ósköpum.

Hvað er forysta bænda að elta uppi fólk í Finnlandi sem er á móti ESB? Forystumenn bænda ættu að taka kúrs í Evrópufræðum hjá Eiríki Bergmann á Bifröst í staðinn fyrir að eyða peningum í að leita uppi sína líka í Finnlandi.
Annars eiga hagsmunasamtök ekki að stýra umræðunni um ESB. Eðli sínu samkvæm  verja þau hagsmuni fárra á móti hagsmunum alls almennings.

Ef hann væri ekki heilaþveginn af Hannesi Hólmsteini gæti ég hugsað mér þennan strák hálfhornfirðinginn Gísla Martein Baldursson í bæjarstjórn í fæðingarborg minni Reykjavík. Hugmyndir hans í skipulagsmálum eru giska líkar þeim sem við höfðum sem þá vorum ungir að skríða út úr félagsfræðinni í Háskólanum. Einkabíllinn myndi eyðileggja borgina, sögðum við, borgina ætti ekki að fara með út um allar koppagrundir sögðum við. Við börðumst gegn því að jarðýtur yrðu settar á gömul hús eins og Bernhöftstorfuna. Flokkurinn hans Gísla, sem réði borginni alltaf var hins vegar flokkur einkabílismans, flokkur niðurrifs Bernhöftstorfunnar og flokkur úthverfaþenslunnar.