Eins og við vitum hefur Ólafur Ragnar Grímsson breytt forsetaembættinu á tímum þegar Alþingi Íslendinga hefur sjálft verið of sundurlaust og máttlaust til þess að vinna áfram með stjórnarskrá lýðveldisins í samræmi við breytta tíma. Ólafur er nú búinn að lifa alla jafnaldra sína í pólitík nema Jóhönnu og er orðinn hæstráðandi. Foringjar stjórnarandstöðunnar gætu t.a.m. verið börn nemenda hans í stjórnmálafræði, eru með öðrum orðum pólitískir krakkar.(Þeir eru líka yfir flokkum sem fáir geta treyst). Forsetinn ber þar að auki af hvað varðar menntun og yfirsýn, færni og þekkingu. Þetta er aðeins sagt til þess að draga það fram að á Íslandi hefur orðið hljóðlát bylting. Nútíminn krefst eins manns frá hverju landi. Þingræðisbundnar samsteypustjórnir eiga erfitt með að uppfylla þessa kröfu. Ólafur Ragnar hefur leyst málið hvað Ísland varðar a.m.k. í bili. Augu manna munu æ oftar beinast að Bessastöðum á Álftanesi á komandi misserum, æ sjaldnar að stjórnarráðinu og Alþingi.
