Kjósandi í óleysanlegum vanda!!

Ég hef aldrei fundið eins litla þörf hjá mér og nú að mæta á kjörstað. Ég hef ekkert að gera þangað. Segi ég NEI kann það að vera túlkað svo að ég vilji ekki að Ísland standi skil á sinni ICEsave skuld. Ég er óvart þeirra skoðunar að við hefðum átt að ljúka þessu máli fyrir lifandi löngu. Þá væri hér allt á rjúkandi uppleið. Ég get hins vegar tæpast sagt JÁ á morgun vegna þess að okkur hefur verið boðinn betri samningur. JÁ væri því út í hött. Ég get auðvitað farið og setið hjá. En hjá – hverju er ég þá að sitja? Ég hef ekki hugmynd um það. Ég get auðvitað farið og rifið kjörseðilinn. það er of brútalt. Ég get ekki skrifað vísu á kjörseðilinn. það getur Hjálmar frændi. Ég er ekki hagyrðingur.
Ég hef alltaf fylgt línu Steingríms J. Sigfússonar í þessu máli og geri enn. Það er að mínu viti bæði fjárhagslega og siðferðilega rétt að standa skil á þessum peningum sem Landsbankinn hafði af erlendum mönnum meira og minna með velþóknun og stuðningi íslenskra stjórnvalda. Ég deili þeirri skoðun með Bjarna Benediktssyni og Steingrími og Jóhönnu. Fyrirgefiði Bjarni skipti um skoðun!
Svo hvað á ég að gera? Þjóðaratkvæðagreiðslan er marklaus. Það er útilokað fyrir mig að tjá skoðun mína með því að mæta á kjörstað. En hvað sem ég geri. Hvort sem ég mæti eða ekki. Hvað sem ég kýs þá verður atferli mitt túlkað út og suður.