Útrásardólgur sakar formann viðskiptanefndar Alþingis um að grafa undan mannorði sínu.
Mann setur hljóðan þegar menn af þessu kaliberi fara að tala um mannorð sitt eins og það sé einhvers virði.
En við höfum svo sem áður orðið vör við afneitun hinna siðblindu.
Í gær hringdi í mig einn „innvinklaður og innmúraður” og hótaði að „keyra þessa helvítis myndavél í hausinn” á mér.
Það fyndist mér slæm meðferð á góðri myndavél.
Á laugardaginn komst ég loksins í jöklaferð. Þurfti að hætta við síðast vegna veðurs og þar áður fékk ég flensu daginn áður en ég ætlaði í ferðina. Hef haft alltof lítinn tíma í útivistina síðan í haust – námið, vinnan, heimilishaldið og fleiri skyldur hafa tekið allan minn tíma.
En á laugardaginn kom loks tækifærið. Bjart og fallegt veður þrátt fyrir smá kuldanæðing. Ætlaði fyrst í jöklagöngu á Sólheimajökul á vegum vina minna hjá Íslenskum fjallaleiðsögumönnum en endaði í ísklifri með Sigga, geðþekkum ungum leiðsögumanni frá þeim. Fórum niður í stóran íshelli og klifruðum upp þverhníptan ísvegginn. Sumir komust lengra en aðrir eins og gengur en Siggi passaði upp á að allir fóru yfir sig ánægðir af jöklinum síðar um daginn. Og að sjálfsögðu heilir á húfi því öryggið er alltaf í fyrirúmi, þó þetta líti kannski svakalega út á myndum.
Ég hef áður lýst því hér hvað jöklasportið er skemmtilegt og gefandi. Að vera svona í návígi við jökulinn, finna kraftinn í þessari stórbrotnu náttúru, fyllast óttablandinni lotningu fyrir þessu tröllslega landslagi – þetta er alveg einstök upplifum sem alltof fáir Íslendingar hafa uppgötvað.
Hér eru nokkrar myndir úr ferðinni:
Í Vesturdal Hljóðakletta finnur maður afar sérstakar og sérkennilegar bergmyndanir sem kallast holuveðrun, einnig kallað býkúpuveðrun. Ég finn ekki mikið um þetta á netinu annað en að þetta ku vera umbreytt stuðlaberg fyrir áhrif vatns og seltu.
Formin í þessu eru alveg með ólíkindum – þarrna birtast alls kyns andlit, fígúrur og forynjur, draugar og skuggaverur - bara að gefa ímyndunaraflinu lausan tauminn. Eins og gefur að skilja er þetta algjör veisla fyrir gikkglaða ljósmyndara 
´
Ég setti upp smá myndagalleri af þessu náttúrufyrirbrigði, sjá hér:
http://elg.is/holuvedrun/index.html
Hjá sveitarfélögunum á suðvesturhorninu eru uppi hugmyndir um svokallaðan eldfjallagarð á Reykjanesskaga.
Ég hef velt því fyrir mér hvað eigi að sýna ferðamönnum í þessum eldfjallagarði. Eigum við að sýna þeim stöðvarhús, línuvegi, háspennulínur og hitaveiturör?
Það hlýtur að vera tilgangurinn. Enda verður fátt annað til að sýna þeim. Ekki ætlum við sýna þeim ósnortna náttúru því hún verður ekki til ef það er stefnan að virkja allt sem hægt er að virkja hér á skaganum. Leggja svo háspennulínur yfir allt saman og helst ofan í vinsælustu gönguleiðirnar á Reykjanesi, eins og sumar hugmyndir Landsnets ganga út á.
Á Reykjanesskaga eru fjögur eldstöðvarkerfi. Aðeins eitt þeirra, Brennisteinsfjöll, hefur enn sem komið er fengið frið fyrir virkjunargræðginni. En það liggur fyrir að orkufyrirtækin renna hýru auga til jarðhitans þar. Það á bara eftir að dusta rykið af umsóknum þeirra um rannsóknarleyfi um leið og stóriðju- og spillingarflokkurinn kemst aftur að kjötkötlunum.
Held það væri nær að setja réttan merkimiða á þennan „eldfjallagarð“ og kalla þetta orkuiðnaðargarð.
Minni á nýlegt ljósmyndagallerí af Krýsuvík á heimasíðu minni, slóðin er hér:
http://elg.is/krysuvik/krysuvfront.html
Brennisteinsfjöll: Eigum við að sýna erlendum ferðamönnum ósnortnar
víðáttur eldfjallalandslags?
…eða eigum við bara að sýna þeim þetta?
Hér eru nokkrar myndir úr ruslinu, þ.e.a.s. úrkastinu. Þegar maður kemur úr myndatöku hirðir maður bestu skotin og hendir hinu án þess þó að eyða því – svona yfirleitt. Það er nefnilega oft forvitnilegt að gramsa í ruslinu seinna því þá geta alveg ágætar myndir komið í ljós. Þess vegna tími ég sjaldnast að eyða úrkastinu.
Hér eru nokkrar sem ég var að tína upp úr ruslinu:
Við Austurengjahver í Krýsuvík.
Kleifarvatn. Tekið af Sveifluhálsi. Helgafellið fjær.
Við Fjallsjökul. Takið eftir andlitinu í bláa ísberginu.
Dulúð í Seltúni, Krýsuvík.
Eitt það skemmtilegasta sem ég tók mér fyrir hendur á árinu voru nokkrar jöklagöngur sem ég fór í með Íslenskum fjallaleiðsögumönnum á Svínafellsjökul og Sólheimajökul. Að ganga á skriðjökul er afar sérstakt. Maður er staddur í annarri veröld – eins og maður sé á annarri plánetu. Maður fyllist óttablandinni lotningu frammi fyrir dauðadjúpum sprungunum og hrifningu yfir þeim stórbrotnu öflum sem skapað hafa þessa undraveröld.
Í kreppunni hafa Íslendingar dregið úr utanlandsferðum og aukið ferðalög sín innanlands. Mér er sagt að jöklagöngur séu eitthvað sem landinn eigi eftir að uppgötva því flestir þeir sem mæta í þær eru erlendir ferðamenn. Ég mæli hiklaust með jöklagöngu hjá Íslenskum fjallaleiðsögumönnum, heimasíða þeirra er http://www.mountainguides.is/
Þessar jöklagöngur mínar voru hluti af verkefni sem endar vonandi með bókaútgáfu eða veglegri ljósmyndasýningu ef vel tekst til. Það á eftir að koma í ljós. Er að hugsa það sem einskonar óð til jöklanna sem verða horfnir eftir 150-200 ár ef spár vísindamanna ganga eftir. Skrýtin sú tilhugsun að komandi kynslóðir eigi ekki eftir að sjá jökla nema á ljósmyndum.
Á heimasíðu minni eru fleiri myndir úr jöklagöngunum hér: http://elg.is/icewalkers/index.html
Atvinnulausir eru í farbanni. Ef þú ert atvinnulaus og nákominn ættingi í útlöndum bíður þér í heimsókn t.d. yfir jólin, þá skaltu gleyma því. Þú missir atvinnuleysisbæturnar. Atvinnulaus skríll hefur ekkert að gera til útlanda, að mati Vinnumálastofnunar sem hefur fengið blessun Persónuverndar á farbannið.
Síðan hvenær fékk Vinnumálastofnun vald til að skerða ferðafrelsi fólks?
Stenst það t.d. stjórnarskrá að ferðafrelsi sé skert með þessum hætti hjá fólki sem það eitt hefur til „saka” unnið að missa vinnuna?
Það kaldhæðnislega við þetta er að glæpahyskið sem varð þess valdandi að fjöldi fólks er án atvinnu í dag, dvelur nú í útlöndum og lifir í vellystingum praktuglega á ránsfengi sínum. Þeir voru ekki settir í farbann.
Krýsuvík er ein fegursta náttúruperla Íslands. Fjölbreytt litadýrð náttúrunnar á hverasvæðunum í Seltúni og á Austurengjahæð laðar að margan ferðamanninn og náttúruunnandan. Krýsuvík er meðal vinsælustu viðkomustaða erlendra ferðamanna í dagsferðum frá Reykjavík.
Krýsuvík tilheyrir Reykjanesfólkvangi og er stórbrotið útivistarsvæði í nágrenni við mesta þéttbýlissvæði landsins.
Þessari útivistarparadís og náttúruperlum hennar stendur til að fórna undir orkuvinnslu!
HS Orka, sem nú er nær alfarið í eigu útlendinga, hyggst virkja svæðið fyrir erlenda álbræðslu í Helguvík. Virkjunaráformin í Krýsuvík hljóða upp á orkuvinnslu samsvarandi fjórum til fimm Reykjanesvirkjunum eða 450 – 500MV!
Það er ekki erfitt að ímynda sér þá ásýnd sem svæðið fær, gangi þessi áform erftir. Eingöngu borstæðið undir Hverafjalli yrði átta þúsund fermetrar.
Ég hef sett sérstakt ljósmyndagallerí af Krýsuvíkursvæðinu á heimasíðu mína á www.elg.is
Slóðin á galleríið er: http://elg.is/krysuvik/krysuvfront.html
Fagurt sumarkvöld á Austurengjahæð í Krýsuvík. Ljósmynd: Ellert Grétarsson.
Ég á tvo unglingspilta. Þeir ganga með þær ranghugmyndir að ruslafatan í eldhússkápnum sé þeirrar náttúru gædd að taka endalaust við. Þar af leiðandi þurfi aldrei að skipta um poka. Þeim dettur það ekki hug. Ég verð nú samt að segja þeim það til hróss að þeir eru snillingar í að raða í fötuna. Eiginlega aðdáunarvert hvað hrúgan getur orðið há án þess að ruslir detti út um allan skáp.
