Ingólfur Harri

Ég verð að láta ykkur vita af því, ef þið vitið það ekki nú þegar, að nýja nafnið er algjörlega mislukkað.
Ég get vel skilið þörfina fyrir nýtt nafn og er satt að segja hissa á að þið séuð ekki fyrir löngu búin að skipa um, en þið hefðuð betur tekið meiri tíma í þetta og hugsað til enda.

Það er ekki hægt að beygja nafnið sem þannig það fellur ekki að málinu.
Hin almenni íslendingur leggur enga merkingu í það en gæti helst tengt það við þjóðstofninn aría, sem tengir bankann óþægjilega við Nasisma.

Það er ekkert í nafninu sem tengir hann við banka, fjármál eða fjármagnsstarfsemi nema orðið “banki” sem klínt er eftan við nafnið. En með því er nafnið alveg einstaklega óþjált.

Líklega er það skársta sem hægt er að segja um nýja nafnið er að maður heldur að þetta sé einhver kæliskápaframleiðandi þegar maður sér nafnið með nýja lógóinu.

Nóg er búið að ganga á undanfarið til þess að maður hafi íhugað að skipta um banka. Og sjálfsagt var maður enn hjá Kaupþingi vegna þess að það var ekki mikið annað um að velja.
En svei mér þá, kannski maður fari að hugsa sig betur um. Í það minnsta hef ég afskaplega lítinn áhuga á því að nota kort frá Aríoni banka.

P.S.  Bankar sem enn nota nothæf nöfn er velkomið að fletta mér upp og gera mér tilboð

Nú er þjóðin búin að bíða þolinmóð í meira en ár eftir niðurstöðum rannsóknarnefndarinnar sem á rannsaka á hrunið, og bíður enn.

Það er töluverð von bundin við þessa nefnd, enda á hún að hafa fengið aðgang að öllum þeim gögnum sem hún þarf til þess að komast að niðurstöðu í þessu stóra máli. Eini skugginn sem hefur fallið á hana er að hún er skipuð af stjórnmálamönnunum sem voru við völd þegar hrunið varð.

En þrátt fyrir það er almennt talið að faglega hafi verið skipað í nefndina og líklega er hún ein af fáum þáttum stjórnkerfisins sem landsmenn bera enn eitthvað traust til.

Núna á hins vegar að skipa nýja nefnd þingmanna, sem á að fara yfir niðurstöður rannsóknarnenfndarinnar og ákveða hvað eigi að gera með þær.

Og eins og pólitíkusum einum er lagið að þá ætla þeir að tryggja að sem minnst verði úr niðurstöðum og ráðleggingjum upphaflegu nefndarinnar, með því að krefjast einróma niðurstöðu.

Þannig verður ekkert gert nema allir þingnefndarmennirnir samþykki það, enginn ráðherra látinn sæta ábyrgð nema að samflokksmenn hans samþykki það, enginn lög sett nema allar flokksskrifstofur hafi skrifað upp á það.

Líklegast er það eina sem nífallt neitunarvald skilar af sér er yfirlýsing um að hrunið hafi verið slæmt og eigi helst ekki að gerast aftur.

Þó þjóðfundurinn eigi ekki að vera stjórnlagaþing að þá held ég að hann sé afurð sömu þarfa þjóðfélagsins, þarfa sem ríkið er ekki að sinna en mauraþúfan hefur í staðin tekið að sér með óeigingjörnu starfi.

Ég tek hattinn ofan af fyrir mauraþúfunni, sjálfboðaliðum og þátttakendum. Óska þeim góðs gengis á morgun og í tilefni þjóðfundarins  langar mig til þess að birta þessa stuttu grein eftir Sigga Hrelli um mikilvægi þess að þjóðin fái stjórnlagaþing.

Hvað kostar að slá stjórnlagaþingi á frest?

Forsætisráðherra lagði í vikunni fram frumvarp til laga um ráðgefandistjórnlagaþing. Þar er reiknað með að 25-31 þjóðkjörnir fulltrúar sitji og ræði fyrirfram skilgreind viðfangsefni með endurskoðun stjórnarskrár lýðveldisins Íslands að markmiði.

Stjórnarskráin er grundvöllur stjórnarfars og mannréttinda í landinu. Hún er æðstu lög ríkisins og verður mikilvægi hennar seint ofmetið.  Þess vegna er afar áríðandi að hún endurspegli vilja almennings í dag en ekki forfeðra okkar á síðustu öld.

Núgildandi stjórnarskrá var upphaflega samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu á lýðveldisárinu 1944 án þess að stjórnlagaþing kæmi að undirbúningi hennar.  Hún er að grunni til byggð á stjórnarskrá danska konungsríkisins og er vissulega barn sins tíma. Síðan 1944 hefur Alþingi samþykkt nokkrar breytingar á henni án þess að almenningur hafi fengið að kjósa um það sérstaklega og einnig hafa ákvæði hennar verið túlkuð af lögspekingum, stundum á annan hátt en orðanna hljóðan segir til um.

Gæti hugsast að sú aðferðarfræði sem tilgreind er í frumvarpi forsætisráðherra endurspegli illa vilja almennings í landinu? Er hætta á því að svo fámennur hópur kjörinna fulltrúa verði öðru fremur fulltrúar stjórnmálaafla, efnafólks eða þjóðþekktra einstaklinga? Hvað með talsmenn minnihlutahópa, s.s. innflytjenda, öryrkja og brottfluttra Íslendinga? Er ekki hætta á að kosningamaskínur stjórnmálaflokkanna og ítök valdamikilla afla í fjölmiðlum fái of miklu ráðið um kjör fulltrúanna?

Sumir alþingismenn vilja halda því fram að stjórnlagaþing sé ekki neitt forgangsmál og að brýnni verkefni þurfi að hafa forgang. Sömu aðilar hafa einnig býsnast yfir miklum tilkostnaði og sjá ofsjónum yfir því að eyða opinberu fé í slíkt. Nú um helgina er heilt ár liðið síðan ræðumenn á Austurvelli fóru að tala um Nýtt lýðveldi á rústum hins gamla. Umræðan náði hámarki upp úr áramótum þegar Íslendingar loksins vöknuðu og byltingaröflin sýndu hvers þau voru megnug. Ríkisstjórnin hrökklaðist frá völdum og mótmælendur héldu heim. Síðan þá hefur ekkert gerst.

En hvað kostar að slá stjórnlagaþingi á frest eða vanda illa til verka? Hversu margir Íslendingar gefa upp vonina og flytjast til annarra landa? Það sem af er árinu 2009 eru á þriðja þúsund íslenskir ríkisborgarar brottfluttir frá Íslandi umfram aðflutta. Á öllu árinu 2008 voru þeir 477. Hversu margir verða þeir árið 2010? Hvers vegna ætti folk að vilja búa hér áfram við krappari kjör ef engar grunnforsendur breytast til batnaðar?

Þjóðfundurinn er mikilvæg tilraun því að hann getur sýnt fram á að stórt tilviljunarkennt úrtak úr þjóðskrá er mun betri þverskurður af þjóðfélaginu en 25-31 þjóðkjörnir fulltrúar. Þjóðfundurinn getur líka sýnt fram á að kostnaður við raunverulegt stjórnlagaþing þarf ekki að vera mældur í milljörðum. Stöndum vörð um hag almennings og krefjumst þess að fá stjórnlagaþing hið fyrsta, skipað almenningi fyrir almenning og án þátttöku stjórnmálaflokkanna. Ekki ráðgefandi því Alþingi á að vinna fyrir fólkið í landinu en ekki öfugt.  Þjóðin veit sjálf hvað henni er fyrir bestu.

Sigurður Sigurðsson