Minn hómópólitíski heimur

Pistlahöfundur hefur lengi verið áhugamaður um vinstri dagblað á Íslandi. Blað sem héldi uppi vörnum fyrir jöfnuð, réttlæti og systkinalag. Blað sem tæki upp hanskann fyrir mannréttindi og þá hópa sem ýtt hefur verið út á jaðar samfélagsins. Dagblað sem væri raunverulegt mótvægi við „óháða“ hægri pressu á borð við Fréttablaðið og Morgunblaðið. Miðla sem stjórnast helst af því hvaða þröngu hagsmunaklíkur hafa yfirhöndina í blóðugum innanflokksátökum í Sjálfstæðisflokknum hverju sinni.

Pistlahöfundi er ljóst að biðin eftir þessu blaði kann að verða löng, en er þess þó fullviss að það muni einhvern tíma líta dagsins ljós. Á meðan lætur hann sér nægja að vafra um heim misgóðra innlendra og erlendra vefmiðla og persónulegra bloggsíða.

Á einu slíku ferðalagi í gær rak hann augun í áhugavert blogg Ylfu Mistar Helgadóttur, húsmóður í Bolungarvík um „óháð“ héraðsfréttablöð. Ylfa vermir 3. sæti framboðslista Bæjarmálafélags Bolungarvíkur, en það er annað tveggja framboða sem bítast um völdin í bænum í komandi kosningum. Hitt framboðið er Sjálfstæðisflokkurinn.

Ylfa fjallar um tvo stærstu veffréttamiðlana á norðanverðum Vestfjörðum, Skutul (www.skutull.is) og Bæjarins besta (www.bb.is). Hún bendir á að Skutull sé málgagn ákveðinna pólitískra afla [vinstri manna] og að það hafi lengi verið lýðum ljóst. Fólk geti því ákveðið hvort og þá með hvaða gleraugum það lesi miðilinn. Hinn miðillinn auglýsi sig hins vegar sem „frjálsan og óháðan.“

Það sé hann hins vegar alls ekki.

Ylfa bendir á grein sem birtist á bb.is í gær undir fyrirsögninni „Hefur engar athugasemdir við mótframboð.“ Þar talar miðillinn við Eirík Finn Greipsson, oddvita sjálfstæðismanna og bæjarstjóraefni í Ísafjarðarbæ, og ber undir hann fregnir um nýtt og óvænt framboð „Kammónistalistans“ í bæjarfélaginu. Eiríkur segist fagna framboðinu, taka á móti því með bjartsýni og gleði og að hann geri ekki athugasemdir við það. Þá ber hann til baka sögusagnir um að formaður ungliðahreyfingar flokksins hafi ætlað að taka þátt í framboðinu nýja.

Ylfa hefur ýmislegt við þetta að athuga. Hún undrar sig t.d. á því af hverju blaðið tali einungis við oddvita Sjálfstæðismanna um nýtt framboð. Það vekur óneitanlega athygli að blaðið talar hvorki við aðstandendur nýja listans, né Gunnar Atla Gunnarsson formann ungliðahreyfingar D-listans, sem þó eru í aðalhlutverki. Hvað þá að hann ræði við oddvita hinna framboðanna í Ísafjarðarbæ, B-lista og Í-lista:

Hvers vegna er ekki bara talað við frambjóðanda Kammónistanna sem um ræðir? Gunnar Atla? Af hverju þurfum við að vita hvort Eiríkur Finnur hefur athugasemdir varðandi framboðið? Af hverju er Albertína hjá Framsókn ekki spurð? Eða einhver af Í-listanum?

Ylfa tínir til fleiri dæmi og nefnir forsíðufrétt nýlegrar prentútgáfu Bæjarins besta. Þar prýðir sjálfstæðismaðurinn Elías Jónatansson, bæjarstjóri í Bolungarvík, alla forsíðuna undir fyrirsögninni „Viðsnúningur í Víkinni.“ Ylfa furðar sig á því að blaðið skuli á þennan hátt leggja bæði forsíðuna og opnu blaðsins undir frásögn bæjarstjórans af bættum fjárhag sveitarfélagsins „svona kortér í kosningar.“ Sérstaklega í ljósi þess að hvorki sjáist tangur né tetur af fulltrúum minnihlutans eða þeirra sjónarmiðum. Þetta er auðvitað merkilegt í ljósi þess að það var jú minnihlutinn sem stjórnaði bæjarfélaginu í skamman tíma framan af kjörtímabilinu eftir áralanga stjórn Sjálfstæðismanna. Með „viðsnúningi“ Elíasar er auðvitað verið að segja að hann hafi ekki skilað góðu búi.

Að þessu sögðu kemst Ylfa að þeirri niðurstöðu að ritstjórnarstefna Bæjarins besta sé „heeeeelblá.“ Það væri svo sem í lagi ef forvígismenn blaðsins segðu það hreint út. Blár einkennislitur blaðsins klæði það einkar vel. Yfirskriftin „frjálst og óháð“ geri það hins vegar ekki. Grein Ylfu skilur auðvitað eftir afar stórar spurningar um frelsi fjölmiðilsins Bæjarins besta og ritstjórnarstefnu. Það er nefnilega morgunljóst að í báðum tilvikum segir blaðið aðeins hálfa söguna. Og jafnvel tæplega það. Getur verið að hér sé um einungis um ófullnægjandi vinnubrögð af hálfu blaðamanns eða ritstjóra að ræða? Jafnvel bara hugsunarleysi? Eða gæti hugsast að hér sé verið að setja á svið ákveðið leikrit?

Til að þjóna hagsmunum þeirra sem dregnir eru fram til þess að brosa góðlátlega rétt fyrir kosningar og blessa mótframboð í Bæjarins bláa?

Föstudagsbloggið um grínið í gluggaskreytingum Sjálfstæðisflokksins virðist hafa farið eins og eldur í sinu um netheima og ratað víða. Jafnvel fyrir augu sjálfs bæjarstjóra Ísafjarðarbæjar, frænda míns Halldórs Halldórssonar. Sem er ekki skrítið, enda vel nettengdur maður og öflugur bloggari þar á ferð. Eitthvað virðist færslan þó fara í taugarnar á frænda og sakar hann mig um að vera grínista sem ekki kynnir sér málin. Eins og sjá má hér:

Ennfremur ýjar hann að því að ég sé ómálefnalegur:

Vegna þessa er líklega rétt að benda Halldóri á að honum hefur algerlega yfirsést kjarninn í færslu minni:

Að það sé meira en lítið bogið við það að Sjálfstæðisflokkurinn auglýsi sig árið 2010 sem boðbera stöðugleika og ábyrgðar.

Það er í rauninni ekki bara eitthvað bogið við það. Það er beinlínis grátlegt. Hreinasta móðgun við vitsmuni kjósenda. Að bera annan eins þvætting á borð fyrir fólk er eins og að segja að hér hafi ekkert gerst haustið 2008. Að hér hafi allt verið með felldu í aðdraganda hrunsins. Að hér hafi Sjálfstæðisflokkurinn staðið vörð um hagsmuni almennings. Eða að hér hafi menn tekið ábyrgð á verkum sínum.

Landsmenn finna þessa dagana óþyrmilega fyrir „stöðugleika“ Sjálfstæðisflokksins. Hann finnum við í stórauknu atvinnuleysi. Verðbólgu. Gengisfalli. Skertum lífeyrisréttindum. Aukinni skuldabyrði. „Ábyrgðina“ má finna í afneitun stjórnmálaforingjanna á að þeir hafi nokkuð gert rangt. Það er varla hægt að viðurkenna mistök. Hvað þá annað. Í staðinn fara þeir af stað og reyna hvað þeir geta til að finna snögga bletti á skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Draga í efa niðurstöðurnar. Finna eftiráskýringar. Spinna nýjan sýndarveruleika.

Við skulum heldur ekki gleyma því að Sjálfstæðisflokkurinn í Ísafjarðarbæ er ekkert einangrað fyrirbæri. Sjálfstæðismenn í þessu bæjarfélagi senda sína fulltrúa á landsfundi flokksins. Þeir kjósa sína menn inn í valdastofnanir hans. Þeir eiga sinn hlut í stefnunni.

Og þeir áttu hann líka fyrir hrun.

Halló! Hérna, ertu ekki að djóka í mér? Ég meina, ég fór að sofa í gær en virðist hafa vaknað í fortíðinni. Þetta blasti nefnilega við mér í morgun:

Ég vissi ekki hvort ég ætti að hlæja eða gráta, en áttaði mig svo á að þetta væri bara einn af þessum djókum Sjálfstæðisflokksins. Þeir voru nefnilega að opna kosningaskrifstofu í Ísafjarðarbæ í dag.

Árið 2010. Tvö eftir hrun.

Þeir hafa ákveðið að djóka svolítið drengirnir. Enda miklir grínistar. Þeir hafa stjórnað hérna undanfarin 12 ár og fundist kjörið að spauga pínu með rúmlega 400 milljóna rekstrartap síðasta árs. Og skuldir sem hafa hlaðist upp í gegnum árin og standa núna í um 5 milljörðum. „Áfram ábyrgð og stöðugleika.“ Hehe. Góðir. „Like“ á þetta.

Svo gekk ég fyrir hornið á skrifstofunni þeirra og við tók önnur skrítla. Ekki síðri:

Það þarf sko engan Besta flokk hér fyrir vestan þegar við höfum þetta.

Fór á „Maybe I Should Have“ í gær. Efnistökin í myndinni eru mjög fín og myndin í alla staði fróðleg. Hún rís hæst um miðbikið með átakanlegum viðtölum við fórnarlömb Landsbankans á Guernsey. Í myndinni eru afar athyglisverð viðtöl við innlenda og erlenda samfélagsrýna úr ýmsum áttum sem mark er takandi á, en einnig við útrásarvíkinga og stjórnmálamenn. Þessi hópur var skemmtilega fjölbreyttur og með honum næst ákveðinn trúverðugleiki, auk þess sem nýju ljósi er varpað á ákveðna hluti. Þá voru tilsvörin oft á tíðum kostuleg og óvænt, en ekki laust við að maður saknaði þessarra ódauðlegu orða Geirs H. Haarde sem koma fyrir í titli myndarinnar „Maybe I should have.“

Persónuleg nálgunin, sem svipar til vinnubragða kvikmyndagerðarmannsins Michael Moore, var einlæg og heiðarleg, en birtist þó stundum sem illa rökstuddar upphrópanir byggðar á fljótfærni, stundaræsingi og allt að því virðingarleysi fyrir viðmælandanum. Þá á ég sérstaklega við atriðið þar sem stofnunin Transparency International er tekin fyrir. Hefði þrátt fyrir það viljað sjá ákveðnari stefnu tekna í þessa persónulegu átt, fyrst hún var á annað borð valin. Formið hentar myndinni vel, enda er hún umfram allt samfélagsádeila og virðast höfundar fullkomlega meðvitaðir um það.

Þjóðrembulegt og nett hallærislegt tónlistaratriði í lok myndarinnar skemmir upplifunina, dregur stórlega úr trúverðugleika hennar og væri best geymt með öðrum afklippum.

Tónlist undir viðtölum var stundum of há, en lifandi, skemmtileg og oft ögrandi myndvinnslan vó það upp. Spilið með skopmyndir Halldórs Baldurssonar og gamlar þöglumyndir var einkar ánægjulegt og undirstrikaði hárbeitta ádeiluna og oft á tíðum kaldan húmorinn. Bravó!

Í heildina mjög flott og aðstandendum hér með óskað innilega til hamingju.

Allir í bíó!

Mér er vandi á höndum. Ég vil ekki borga skuldir óreiðumanna. Skuldir sem ég hef ekki stofnað til. Mér finnst mjög fúlt og óréttlátt að alþjóðakerfið virki þannig að stór ríki komist upp með að kúga þau litlu. Og að stórkapítalið ætli áfram að fara sínu fram. Mér finnst slæmt að hér heima sé hver höndin upp á móti annarri. Ég vil upplýsta umræðu og lýðræðislegar ákvarðanir um öll mál. Þannig að sem flestir komi að þeim. Ég er sammála forsetanum um það. Samþykkur hugsjóninni um að almenningur ráði ferðinni. Að við virðum hvert annað. Vinnum saman og breytum heiminum. Í átt að friði. Ást. Og auðvitað hamingju.

Á hinn bóginn veit ég að almenningur ber líka sína ábyrgð. Ábyrgð á því að hér fór allt í kaldakol. Með því að hlusta ekki. Með því að sjá ekki. Með því að hunsa aðvaranir. Og með aðgerðarleysi. Með því að kjósa yfir sig stjórnvöld sem sögðu að allt væri í lagi. Með því að halda með útrásarvíkingum í kapphlaupi þeirra um að leggja undir sig heiminn. Með þjóðrembingi. Með græðginni. Og af því að ég tel mig einnig vera raunsæismann finnst mér við þurfa að gera upp við allt þetta. Ná sáttum við umheiminn. Velja okkur þær orrustur sem við getum unnið. Og sleppa þeim sem fela í sér meiri herkostnað en ávinning. Axla ábyrgð á sjálfum okkur og líta í eigin barm.

Mér er vandi á höndum. Á ég að vera… eða ekki?

Almar Guðmundsson, framkvæmdastjóri Félags íslenskra stórkaupmanna segir í fréttum RÚV í dag að það sé ekki hlutverk fjármálaráðuneytisins að ákveða hvað neytendur kaupa úti í búð. Þar á hann við neysluskatta þar sem ríkið freistar þess að hafa áhrif á neyslumynstur þegnanna. Forsjárhyggja segja sumir. Ábyrg stefnumörkun segja aðrir.

Hvað sem því líður þá hlýtur Almar að vita að ráðuneytið hefur leikið þetta hlutverk í áratugi. Á mjög sannfærandi hátt. Eða hvernig vill hann flokka sérstakt gjald á áfengi og tóbak? Þar hefur neyslunni lengi verið stýrt. Og allir flokkar, nema ungsjallar, sammála um það. Hvers vegna ekki sykurneyslunni líka? Og hvað með kolefnisgjald? Þar er auðvitað verið að stýra fólki frá því að menga. Þetta hlýtur einfaldlega að vera spurning um hvort maður sé hlynntur neyslustýringu, og þá oftast í nafni lýðheilsu- og umhverfismarkmiða…

…en ekki að ríkið sé einhver vondur kall úti í bæ sem leggi ákveðna framleiðendur í einelti.

Samkvæmt frumvarpi fjármálaráðherra á að afnema sjómannaafsláttinn. Ég fagna því. Í fyrsta lagi eiga ólíkar starfsstéttir að vera jafnar fyrir lögum. Af hverju ættu sjómenn að fá afslátt umfram t.d. þá sem sinna löggæslu-, björgunar- og slökkvistörfum? Svo maður nefni nú nokkrar stéttir sem sinna oft á tíðum hættulegum en nauðsynlegum störfum.

Í öðru lagi eru skattborgarar með þessu móti að niðurgreiða laun sjómanna fyrir útgerðarmenn. Geta félagsmenn í LÍU ekki greitt starfsmönnum sínum laun rétt eins og aðrir atvinnurekendur í landinu? Eru þeir svona illa haldnir að þeir þurfi ölmusu frá ríkinu til þess? Hvers vegna berja þeir sér þá alltaf á brjóst þegar talað er um að breyta kvótakerfinu og frjálsu framsali? Öskrandi að íslensk útgerð sé rekin á svo hagkvæman hátt og að allar breytingar setji landið á hvolf?

Nei, ég bara spyr?

Vísir segir í dag að Viðskiptaráð sjái jákvæð tíðindi í skattabreytingum ríkisstjórnarinnar. Ha? Jú, hið jákvæða sem VÍ sér við breytingarnar er að skattahækkanirnar verða töluvert minni en þær sem boðaðar voru í fjárlagafrumvarpinu. Fólk er fegið.

Taktík ríkisstjórnarinnar hefur sumsé virkað. Að setja fram verstu hugsanlegu útgáfuna af skattahækkunum. Láta almenning melta í svo sem eina, tvær vikur. Setja svo fram hinar raunverulegu tillögur stuttu síðar. Sem falla þá í töluvert frjórri jarðveg. Þær eru jú svo miklu betri en hinar. Þetta er svipað og að biðja um eina og hálfa milljón í launaviðtali þegar maður ætlar í raun einungis að fá eina.

Þið afsakið tölurnar. Þær eru dálítið 2007.

Fréttablaðið segir frá því í dag að þriðjungur fartölva ónýtist innan þriggja ára. Kemur ekki á óvart. Get vottað það. Keypti margverðlaunaða kjöltutölvu frá Dell haustið 2004. Inspiron eitthvað. Mikill og þungur gripur með gríðarlegri viftu og 3 GHz örgjörva. Einstakur í sinni röð var sagt. Móðurborðið gaf sig ári síðar. Skipti því út. Enn einu ári síðar fór harði diskurinn. Skipti honum út. Rétt fyrir 3ja ára afmæli vélarinnar fór móðurborðið aftur. Og tölvan út í vegg.

Sór þess eið að hætta með PC-draslið. Keypti Makka. Er ánægður með hann hingað til. Þrátt fyrir að harði diskurinn hafi hrunið á 2ja ára afmælinu! Nú er spurning. Eru tölvur yfirleitt svona lélegar? Er þessi eigandi svona gríðarlega spenntur og uppfullur af stöðurafmagni að hann hreinlega geri út af við gripina á skammri stund? Eða er hann bara svona óheppinn…

…og fær alltaf mánudagsvélarnar beint af færibandinu?

Líst að mörgu leyti vel á. Hef nógu lágar tekjur til að standa í stað eða hagnast lítillega. Eftir að hækkun tryggingagjalds hefur þrýst mér niður. Er nefnilega sjálfstæður verktaki. Þarf að setjast yfir dæmið og reikna til enda. Sýnist í fljótu bragði ekki um neinar stórkostlegar breytingar að ræða. Tap á einum stað. Gróði á öðrum.

Það er ljóst að nú á að beita skattkerfinu til að jafna betur kjörin. Flókin þrepaskipting? Í raun alveg viðráðanleg. Þau eru ekki að finna upp hjólið. Það hefur rúllað á hinum Norðurlöndunum áður. Alveg ágætlega. Hefði viljað hærri auðlindaskatta og lægra tryggingagjald. Sárt að horfa á stjórnina bogna undan pískum auðlindaaðalsins. Brotnaði þó ekki.

En ljóst að grátkór Vilhjálms og “álanna” er háværari en litlir verktakar.