Kata

Hvern einasta dag kljáist ég við viðmiðun. Ekki af annara hálfu. Viðmiðun frá sjálfri mér.

Ég vil vera grönn eins og þessi, kunna að greiða mér eins og þessi, fera fabjúlös eins og hún, hafa vit á bílum eins og hann, eiga pening eins og hinn.

Og ég miða sjálfa mig við manneskjuna við hliðina á mér, alltaf. Áður gekk ég svo langt að afneita sjálfri mér og reyna að lifa með aðra sem fyrirmynd. Aðra sem voru flottari, ríkari, gáfaðri eða fyndnari. Stundum réttlæti ég þennan mismum: “Já, hún er gáfaðri en ég EN ég á…” – Sem er náttúrulega bara fáránlegt. Og trúið mér, ég stoppa þessa hugsun um leið og ég átta mig á að hún sé ráðandi.

Olga skólasystir orðaði það einu sinni þannig að ekki færi hún í kaffi til vinkonu til að rífa hana niður. Af hverju rífur hún þá sjálfa sig niður eins og ekkert sé?

En þannig er málið. Ég ríf mig annað hvort niður í þessari viðmiðun, eða fyllist hroka.

Ég veit ekki hvort er verra.

Hrokafull eða með sjúklega  minnimáttarkennd.

Hvar er þessi gullni meðalvegur sem allir eru að tala um?