Poppheimar

ARCADE FIRE – THE SUBURBS (2010)

// ágúst 14th, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Kandíska bandið Arcade Fire hefur verið í fararbroddi nýrra banda frá því að fyrsta breiðskífan þeirra, Funeral, kom út. Funeral og platan sem kom út 2008, Neon Bible, voru ofarlega og oft efstar á árslistum virtra miðla og þeir unnu til ýmissa verðlauna. Þess má geta að þrátt fyrir stuttan feril eru áhrif þeirra á nýrri bönd veruleg nú þegar.

Bandið er sagt stofnað núverandi mynd í Montreal 2003 (þó aðrar sagnir nefni 1998) af Win og William Butler, Regine Chassagne, Richard Reed Parry og Tim Kingbury, sem eru öll ennþá í bandinu. Í dag er bandið sjö manna og auka spilarar á hljómleikum 5!

2003 kom fyrsta afurðin, EP plata sem þau seldu á hljómleikum og var þá kölluð Us Kids Know EP, sem var síðan gefin út formlega sem Arcade Fire EP. Hljómleikahaldið landaði þeim plötusamning innan árs og fyrsta breiðskífan, Funeral, kom út í Kanada um haustið 2004 og á heimsvísu í byrjun árs 2005. Ástæðan fyrir nafni plötunnar var einfaldlega sú að meðlimir þurftu að fara í óvenju margar jarðarfarir á meðan upptökum stóð, ekki að músíkin væri jarðarfararmúsík. Platan fékk frábæra dóma og seldist líka strax vel.

Um sumarið slógu þau í gegn á festivölum og sjónvarpsþættir fóru að sækjast eftir lögunum þeirra. Þau gáfu út 5 lög á smáskífur af plötunni og þar af vöktu lögin Rebellion og Wake Up mesta athygli.

Um haustið komu þau fram á tískusýningu, sem er nú varla í frásögu færandi, nema fyrir það að þar fluttu þau lagið Wake Up ásamt sjálfum David Bowie, auk þess að spila með honum lög hans Life On Mars? og Five Years. Þessi lög komu út á iTunes netútgáfu skömmu síðar og juku enn á vinsældir þeirra.

Þar næst kom hljómleikaferð með U2 á Vertigo túrnum, þar sem U2 og Arcade Fire spiluðu Joy Division lagið Love Will Tear Us Apart saman í lok hljómleikanna.

2006 keyptu þau afhelgaða kirkju rétt utan við Montreal, (í rökrænu framhaldi af Funeral?) og tóku upp næstu plötu, Neon Bible.

Neon Bible gekk mjög vel og bandið spilaði á 122 hljómleikum í kjölfarið, þar af 33 festivöl. 4 lög voru gefin út á smáskífur Black Mirror og Keep The Car Running þar á meðal.

Og þá erum við komin að nýju plötunni „The Suburbs“.

Við fengum smjörþef af plötunni í vor þegar titillagið og Month of May láku út á netið í lok maí. Tvö svo ólík lög sögðu okkur lítið um hvað væri í vændum, nema kannski að platan yrði fjölbreytt. Það eru 16 lög á plötunni og mun þéttari en áður, þ.e. betra spil, betra sánd, þó að hvert og eitt lag hafi verið pressað á lakkplötu og upptaka af henni notuð á diskinn til að ná „sama“ sánd og á vinyl!

Söngurinn kemur mjög vel út, afslappaður og öruggur og lögin virkilega góð. Þeir hafa verið að fá mun betri dóma en ég bjóst við, þar sem kritikerar eiga það til að rakka niður einmitt fáguð og vönduð vinnubrögð svo ég minnist ekki á auknar vinsældir. Reyndar sér maður örla fyrir þessum ásökunum að tilfinngarnar hafi vikið fyrir fáguninni, sem ég er engan veginn sammála. Neon Bible var reyndar vinsælli en ég bjóst við, því hún er mun þyngri og þunglamalegri en Funeral og Suburbs er hins vegar fullsköpuð poppplata. Textarnir bera keim af 10 ára þróun, og líklega öll farin að búa og komin með krakka og allt aðrar áhyggjur en áður.

“We Used to Wait” fjallar einmitt um það hvað allt þurfi að gerast hratt í dag andstætt því sem var í gær. Og enn meiri pælingar um lífið og tilveruna væntingar og vinnu, sem ég ætla ekki að hætta mér út í hér og nú.

Hljómsveitin hefur þroskast verulega og það kæmi mér ekki á óvart þó að Suburbs stæði upp úr heildinni þetta árið.

Ahrifavaldar í mínum eyrum eru Clash og Kinks, XTC og David Bowie og Brian Eno þ.e.a.s. líklega sú tónlist sem þau hlustuðu á sem unglingar. Þau nefndu Depeche Mode og Neil Young reyndar sjálf. Líklega á Neil Young samlíkingin við Month Of May annars vegar og Deep Blue hins vegar, en ég heyri ekki Depeche Mode.

Lögin :

“The Suburbs” (5:14)

Platan byrjar á flottu kæruleysislegu titillaginu sem minnir um margt á Kinks og XTC, jafnvel Blur, með píanótakti og líklega mandólíni.

“Ready to Start” 4:15

Ready To Start er 2. singúllinn af plötunni. Grípandi 80s feelingur með áberandi bassa og skemmtilegu Bowie/Eno glamri í bakgrunninn. Drífandi undirliggjandi spenna.

“Modern Man” 4:39

Mandólín strumm verður að gítarstrummi og Clash áhrifum 80s style.

“Rococo” 3:56

Rococo er ímynd þess sem þeim þykir ofskrúð og sýndarmennska. Byrjar á Neil Young hávaða gítar bassa og trommum en tekur reyndar aldrei flugið. Dálítið pönk en samt ekki.

“Empty Room” 2:51

Byrjar dálítið Madness lega en rokkar síðan í fínni sveiflu en … flott í heildinni.

“City with No Children” 3:11

Eftir þrjú rokklög í röð kemur rólegt lag en þó með hávaða bassa og drunum í bakgrunninum.

“Half Light I” 4:13

Loksins rólegt lag sungið nokkuð straight og kassagítar og strengir áður en píanó mandólín trommur og bassi bætast við.

“Half Light II (No Celebration)” 4:25

Byrjar í kaosi en rennur út í 80s rokk sánd, Clash, Big Country, U2 ? Flott busy útsetning og pottþétt hljómleikalag eins líklega öll lögin! “Suburban War” 4:45 Enn eitt lagið í Clash / Bowie/Eno stílnum. Hálfhrápað með gíturum á fullu og bassatrommunni og bassanum í Clash rokki. Orgelið á fullu með.

“Month of May” 3:50

Þrusuflott (kannski var það orðið sem aðstoðarmaður Katrínar ætlaði að nota en ruglaðist?) punk rokk. Bassi trommur gítar frumstætt boggie lag, T Rex, Status Quo og Neil Young? Svo ekki minnst á Þursaflokkinn að syngja pönk. Á fyrsta singlinum ásamt The Suburbs.

“Wasted Hours” 3:20

Byrjar í skítugu fjarrænu sándi radda píanói og gíturum glamrandi í fjarska, enda uppfylling á milli laga.

“Deep Blue” 4:28

Ballaða sungin lágt með nettum bassa og kassagítar og trommum og síðan orgeli. Dálítið sorglegt

“We Used to Wait” 5:01

Sérstakt lag og skrýtið val á smáskífu, en þetta er þriðja smáskífan. Píanótakturinn og söngurinn síast þó inn.

“Sprawl I (Flatland)” 2:54

Flatland byrjar á gítarpikki og bíl akandi í bakgrunni og söng eymdarlegum söng eins og að viðkomandi sitji með krosslagðar fætur með gítar og bakpoki við þjóðveginn!

“Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)” 5:25

Ahh – Nikka, Talking Heads og Eno-sánd. Flott lag, ráðist á strengina á kassagítarnum og síðan sígaunafiðlur í bakgrunninn.

“The Suburbs (Continued)” 1:27

Svona loka coda minnir á Kinks í laginu Return To Waterloo með Bowie syngjandi. Flottur endir.

En þrátt fyrir allar þessar tilvitnanir í aðra listamenn þá er það meira til skýringar og til að vekja áhuga. Þessir krakkar eru að gera sína músík og að hafa jafn mikil áhrif á aðra og allar hetjurnar sem ég hef nefnt.

Ég held að þetta sé tímamótaverk þeirra og jafnvel tímamótaverk í tónlistarflórunni í dag.

Platan fór í fyrsta sæti breska listans og írska í fyrstu viku og líklegt að þeir fari beint á toppinn í Norður Ameríku um helgina.

Mjög góð poppplata í Bandarískum stíl þó að ég nefni bresk bönd sem áhrifavalda, þar sem umfjöllunarefnið minnir á góða sagnahefð í stil Bruce Springsteen (t.d. The River, Nebraska)

5 stjörnur

BLACK KEYS – BROTHERS (2010)

// ágúst 10th, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Hljómsveitin Black Keys er tveggja manna hljómsveit stofnuð í Akron, Ohio í Bandaríkjunum árið 2001. Dan Auerbach sem syngur og spilar á gítar og Patrick Carney sem spilar á trommur.

Fyrsta plata þeirra kom út ári síðar, The Big Come Up og Thickfreakness kom 2003. Þessar plötur voru teknar upp við frumstæð skilyrði á 8-trakka vél heima hjá Carney, í ekta Tom Waits anda. Blússtandardinn Leavin‘ Trunk og bítlalagið She Said She Said voru áherslu lögin á fyrstu plötunni og Have Love Will Travel, Hard Case og Set You Free á annarri plötunni.

2004 kom 3ja plata Rubbery Factory, og enn var reyntr að taka upp við frumstæð skilyrði til að fanga hráleikann í miklu trommuspili í stíl John Bonham (Led Zeppelin) og hrás gítarspils í stíl Marc Bolan, Eddie Cochran og Alvin Lee (Ten Years After).  Áherslulögin voru 3 AM Automatic og Til I Get My Way og Girl Is On My Mind.

Fjórða platan Magic Potion kom út 2006 þrjú áherslulög voru You‘re The One, Your Touch og Just Got To Be.

Fimmta platan var svo Attack & Release 2008, þar sem Danger Mouse stjórnaði upptökum og þá að þeir hafa vakið athygli og selt plötur sínar ágætlega fram að þessu þá jókst hróður þeirra með samstarfinu við Danger Mouse og komst á top 20 í Billboard. Áherslulögin voru Strange Times, I Got Mine og Same Old Thing og fókusinn nákvæmari á blúsinn.

Eftir það kom Dan Auerbach með sóló plötu (Keep It Hid) og Patrick Carney með indie bandið Drummer (Feel Good) og síðan kom aukaverkefnið Blakroc sem var samstarfsverkenfi með hip hop fltjendum eins og Mos Def , Ol Dirty Bastard, Ludacris, RZA, Raekwon, Q Tip og Jim Jones. Og það er önnur Blakroc plata á leiðinni. 

En víkjum okkur að viðfangsefninu sjöttu plötu Black Keys sem heitir Brothers.

Black Keys eru hvorki svartir né bræður.

Áður fyrr voru tríóin í rokk blúsnum fræg Cream og Jimi Hendrix Experience – Nú eru það kröftugir dúettar Gítar – trommur ; White Stripes og Black Keys.

Og það er byggt á grundvallar blús, en … líka í 70s blues, Cream, Hendrix og Z Z Top auðvitað, en byggir meira á Ten Years After, Canned Heat, Led Zeppelin, og áberandi á boogie-inu hans Marc Bolan í T Rex!

Og White Stripes er einnig áhrifavaldar.

Tónlistin er hrátt blues, boogie og rock n roll, þungt trommurokk með skemmtilegum basic rokk/blús gítar og söng sem er reyndar gerður hrárri með upptökubrellum.

Gaman að heyra áhrif T Rex og Ten Years After í hinni skrautlegu tónlistarflóru dagsins,!

Ekki er ég viss um að þeir öðlist jafn almennar vinsældir og White Stripes eða Nirvana en mun frekar meðal rokk og blues áhugamanna.

Þeir eru engir nýgræðingar 6 stúdíóplötur og ótal langra EP platna og hljómleikaplatna, sólóplatna. Vinsældir þeirra hafa verið stígandi en Brothers fór í 3ja sætið í Billboard sem er mikið afrek.

Og þeir er víst mjög góðir live.

Og þeir eiga flott lag í kvikmyndinni Twilight – Chop And Change, sem er uppáhaldslagið mitt með þeim.

Já fjölmörg önnur lög í kvikmyndum sjónvarpsþáttum og auglýsum sem er víst mælikvarðinn vinsældum í dag er það ekki?

4 stjörnur.

EIVÖR – LARVA (2010)

// ágúst 9th, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Það er varla nokkur maður sem er ekki sammála því að hin Færeyska söngkona Eivör Pálsdóttir er eitt mesta talent sem sem fram hefur komið á síðustu árum.

Hún hefur heillað íslensku þjóðina með frábærum sönghæfileikum sínum og einlægri framkomu.

Eivör er lika eini „útlendingurinn“ sem hlotið hefur íslensku tónlistarverðlaunin, árið 2003 sem best s0öngvarinn og besti flytjandinn.

Hún gaf út sína fyrstu sólóplötur árið 2000 þá aðeins 16 ára gömul. Platan bar nafn hennar og innihélt frumsamda tónlist í þjóðlagastíl að mestu en þó í jazzskotnum stil. Allt sungið á færeysku nema eitt á dönsku. Einföld og þægileg plata, en gaf þó í skyn hvað var í vændum.

Áður en hún gaf út aðra plötu sína söng hún á plötum færeysku hljómsveitanna Clickhaze, sem hún var miðlimur í,  sem er rokk band og Yggdrasil sem er jazzband.

2003 kom út platan „Krákan“ sem vakti mikla athygli hér og hún vann tvenn Íslensk tónlistarverðlaun. Krákan var gefin út af 12 Tónum, en tekin upp í Noregi og meðal hljóðfæraleikara vorur Pétur Grétarsson og Birgir Bragason.  Stillinn var sterkur og þungur þjóðlagastíll með progressívum skreytingum, kannski í beinu framhaldi af Íslandsklukkum og vinsældum færeysku hljómsveitarinnar Týs.

Tvö laganna eru færeysk þjóðlög, átta eru eftir Eivöru sjálfa, þar af er eitt laganna flutt í tveimur mismunandi útgáfum og sungið á færeysku og íslensku, og varð lagið „Nú brennur tú í mær“ mjög vinsælt hér.

Ári síðar kom þriðja platan „eivor“. Þetta var „önnur“ íslenska platan hennar, gefin út af 12 Tónum.  Hún hafði þá verið á Íslandi meira og minna undanfarin ár, var í klassísku söngnámi og spilaði og söng mikið hér.

Á plötunni eru þrjú íslensk lög og voru lögin „Við gengum tvö“ og „Ég veit þú kemur í kvöld til mín“ mjög vinsæl hér. Einnig voru fjögur lög á ensku og fjögur á færeysku.

2005 fór hún til Danmerkur og tók upp plötu með hinni stórgóðu Danish Radio Orchestra sem heitir Tröllabundin, þar sem hún tók upp nýjar útgáfur af lögum af plötunum þremur .

Human Child / Mannabarn var hennar metnaðarfyllsta verk til þess tíma. Hún fór til Írlands og fékk Donal Lunny til að taka upp keltnesk sándandi plötu sem gæti náð til Folk Rock áhugamanna á Bretlandseyjum. Hún túraði Írland en allt kom fyrir ekki hún náði ekki eyrum þeirra.

Í fyrra kom síðan út hljómleikaplata með hljómleikaupptökum héðan og þaðan og ekki sérlega heilsteypt.

Larva er allt öðruvísi plata en Eirvor hefur áður gert. Þetta er framsækin tónlist, kannski smá prógressiv, leitar í hip hop electronic, bara nefna það. Hún er undir áhrifum frá Kate Bush og tekur meira að segja eitt af sérstakari lögum hennar hér, Hounds of Love, ekki endileg frábrugðið en ákveðið. 

Hvort nafn plötunnar á að merkja eitthvað, en Larva þýðir lifra eða seyði, veit ég ekki en þetta er fimmta stúdíóplata hennar og ætti að vera full mótuð. Þessi plata er áberandi heilsteypt þó að hún sé mjög ólík fyrri plötum hennar. Þetta er prógressiv plata með skírskotun í folk, rokk, jazz, hip hop, electroniku og margt fleira. Textar plötunnar eru allir nema einn á ensku.

Undo Your Mind er fyrsta lag plötunnar og það lag sem leiðir stemmningu. Hún fer um víðan völl og nýtir raddsvið sitt eins og víðar á plötunni. Seiðandi og sterkt.

All Blue er annað áherslulag plötunnur rólegt og fallegt lag sem hún hefur spilað ein á kassagítar, en hér í rafmagnaðri útgáfu.

Ég sá Eivöru fyrir mér sem bjargvætt folk rokksins en ekki arftaka Bjarkar eða nútíma progressive rokk. En ég verð að viðurkenna að Larva er eina og sér mjög góð og sérstök plata með ógrynni vel útfærðra hugmynda.

Ég tók mér góðan tíma að hlusta á plötuna og leyfði mér að skipta oft um skoðun. Ég er á því að hún hefði átt að þróa stílinn frá Human Child/Mannabarn en það er bara mín skoðun. Hér hefst líklega ný tilraun þó hún hafi fiktað í svipaðri tónlist í Færeyjum í byrjun ferilsins.

Góð þung plata sem er ein af athyglisverðari plötum ársins.

4 stjörnur.

ÞORVALDUR HALLDÓRSSON – SYNGUR SJÓMANNALÖG (1966) EÚ

// ágúst 2nd, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Þorvaldur Halldórsson sló í gegn með hljómsveit Ingimars Eydal sem virtist unga út góðum söngvurum á sínum tíma, Vilhjálmur Vilhjálmsson, Þorvaldur Halldórsson og Bjarki Tryggvason.

Þorvaldur sló í gegn með lögunum Á sjó og Hún er svo sæt.

Þorvaldur Halldórsson syngur sjómannalög kom út árið 1966 sem klassísk 12 laga plata. Hún kom í kjölfar lagsins Á sjó sem hafði komið út á 4ra laga smáskífu árið áður. Hljómsveit Ingimars Eydal sér um undirleikinn og útsetningar. Lögin urðu sum hver mjög vinsæl eins og Ég er sjóari, Sailor á Sankti Kildu, Sjómannavalsinn og Gefi þá góðan byr.

Óskalög sjómanna var einn vinsælasti útvarpsþátturinn á þessum tíma og tilvalið að gefa út sjómannalög.

En það er líka gaman að fá svona gersemur endurútgefnar í sinni upprunjalegu mynd og með auka efni því tvö sjómannalag í viðbóð eru á plötunni hið vinsæla Á sjó og lagið Ólafur sjómaður sem var á plötu sem líka var gefin út 1966 með úrslitalögum úr Danslagakeppni útvarpsins.

Þessi plata er góður minnisvarði um liðna tíð, góð sjómannalög, gott spil og útsetningar. Já bara góð plata.

KYLIE MINOGUE – APHRODITE (2010)

// júlí 29th, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Ástargyðjan? Já því ekki?

Aphrodite er ellefta stúdíóplata Kylie. Hún sló í gegn 18 ára í sjónvarpsþáttunum Neighbours, árið 1986, en hún hafði þá leikið í sjónvarpsþáttum síðan hún var ellefu ára. Tónlistarferill hófst ári síðar í Ástralíu með Locomotion sem sat í 1. sæti í 7 vikur.

Og þaðan lá leiðin til Englands þar semm hún gerði 4 plötur með Stock Aitkin og Waterman sem voru miklir lagasmiðir á þessum árum og áttu fyrsta sætið oftast í Bretlandi á níunda áratugnum. Með þeim 17 laga hennar á top tuttugu þar af 9 á topp 3 og 3 í 1sta sætið.

Þetta var Cute Kylie tímabilið.

Næst var það Indie Kylie bæði það að hún réði ferðinni sjálf og jók orðstýr sinn með því að syngja með Nick Cave á Murder Ballads og líklega lagið Where the Wild Roses Grow langvinsælasta lagið hennar á Íslandi.  Hún leitaði líka til yngri lagasmiða eins og Manic Street Preachers og fleiri.

En eftir tvær plötur ákvað hún að leggja meiri áherslu á popp diskó og að vera sexí og hefur haldið því striki síðan. Sem sagt Dance Kylie og Sexy Kylie.

Aphrodite er Popp Disco Dance í Evrópustíl mikið af synthum og 80s Gay sándi. Áherslan er á grípandi taktföst lög sem hljóma vel í útvarpi og á skemmtistöðum, þó hraðinn sé kannski ekki eins brjálaður og í techno músíkinni.

Það eru fimm smáskífur á áætlun All The Lovers með áberandi nöktu vídíói er fyrst, og er flottur  útvarpspoppari, minnir á Abba eins reyndar flest lögin. Næsta smáskífa er Get Outta My Way – danslag sem ætti að fylla gólfin á diskótekum Evrópu, svo ég tali nú ekki um Gay samfélagið sem elskar hana.

Hverjir verða hinir þrír? Put Up Your Hands If You Feel Love er hittari, svo er Keane lagið Everything Is Beautiful  flott næstum því rólegt lag. Better Than Today, með línunni What‘s The Point Of Living If You Don‘t Want To Dance? Þess vegna elskar Gay samfeélagið hana. Too Much kemur líka til greina Cupid Boy og Looking For An Angel (sem er dálítið Eurythmics skotið) Can‘t Beat The Feeling.

Ég held að enginn haldi því fram að hún sé mikil söngkona en röddin er sánd – þunn og flöt en það skiptir ekki öllu máli. Hún hefur sannað það að hún veit hvað hún er að gera og hefur lifað af stjörnur eins og Tiffany, Britney og allar hinar sem ég er búin að gleyma hvað heita. Virðist vera þrælklár, 11 plötur  68 milljónir platna seldar. Það þarf meira en Pretty Face er það ekki.

Og svo má ekki gleyma tengslum hennar við Ísland. Emiliana Torrini samdi lagið Slow sem var síðast lagið sem sló verulega í gegn 1sta sæti út um allan heim. Og Pétur Hallgrímsson, gítarleikari úr Hafnarfirðinum, spilaði með henni upp úr 2000 á hljómleikum.   Og Cave er náttúrlega Íslandsvinur.

Platan er vel framreidd, upptakan og sándið ótrúlega gott 80‘s syntha Popp sánd. Hvert einasta lag gæti verið Topplag á vinsældalistum um alla Evrópu. Austur Evrópa ætti að liggja að fótum hennar, sem og Gay samfélagið.

Þetta er ekki mín músík en ég get alveg viðurkennt að þetta er vel gert og þarna eru mörg lög sem gætu slegið í gegn. Og það er ekkert eitt lag sem er óklárað í hugmyndavinnu útsetningum eða undir standard. En á móti verð ég að segja að þetta er neyslumúsík ekki neitt listrænt afrek, en það má segja um margar plötur.

3 stjörnur fyrir velheppnað danspopp með sterkum Abba keim.

GUNNI OG FELIX – LIGGA LIGGA LÁ (2010)

// júlí 28th, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Gunni Helga og Felix Bergs eru líklega þekktastir fyrir að stjórna barnatíma sjónvarpsins um árabil. Þar fífluðust þeir og léku og sungu (líkt og er gert enn í dag).

Felix var reyndar söngvari Greifanna og Gunni í leiklistarnámi. En þeir hafa gefið út þrjár plötur saman áður en það var 1997 og 1999 (2)! Og allt barnaplötur, þar af ein jólaplata.

Ligga Ligga Lá er líka barnaplata þó sum laganna hafi kannski ekki verið hugsuð sem slík. En þetta eru allt lög sem Ómar Ragnarsson gerði vinsæl og samdi alla texta við og meira að segja þrjú laganna líka.

Þetta er 13 lög og í raun bara brot af því besta frá kallinum. Þeir Gunni og Felix gera lögunum góð skil röddin hans Gunna er orðin fullorðin og skrækurinn að mestu horfinn og Felix verður bara betri með árunum.

Þeir tengja lögin með smá röfli á milli laga sem fólk getur stokkið yfir en mér fannst það nokkuð skemmtilegt. Auðvitað voru þetta skemmtileg lög og hluti af tónlistaruppeldi útvarpsins (gömlu Gufunnar). Ég tengi Jóa útherja allta við 14-2 leik landsliðsins við Dana (þá skammaðist maður sín heldur betur). Ferðalögin Þrjú hjól undir bílnum og Óbyggðaferð eru enn frábær, en nú er kellingin með GPS í stað vegakorts.Bróðir minn, Ég er að baka og Lok Lok og læs eru allt perlur barnalaganna og Hláturinn lengir lífið og Sumar og sól eru sígild. Gott undirspil hjá Jóni „góða“ Ólafssyni og gaman að sjá Brian Pilkington umslag aftur.

Þetta er einfaldlega góð barna/skemmtiplata og fín í bílinn á ferð um landið.

Og það er vel við eigandi að heiðra Ómar sjötugan.

HELGI BJÖRNS & REIÐMENN VINDANNA – ÞÚ KOMST Í HLAÐIÐ (2010)

// júlí 27th, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Helgi Björns kann að gera vinsælar plötur. Þessi góði rokkari kom öllum að óvörum með plötu með „hestalögum“ árið 2008 sem sló heldur betur í gegn. Sú plata innihélt nokkur þekkt ættjarðarlög um hestinn og hestamennsku og útiveru, auk nýrri laga eins og Blakkur, Vegbúinn og Ég sé um hestinn.

Í fyrra kom hann síðan með Kampavín, plötu um áfengi og fyllerí! Lögin voru snemmbæru rokklögin frá 1940-1950. Og hún sló í gegn.

Og nú kemur sumarplatan 2010, önnur hestaplata. Og Helgi fer svo sannarlega á kostum í lagavalinu. Hann tekur lögin sem hestamenn og karlakórar (fer oft saman) syngja víst mest, eins og Undir bláhimni, Draumalandið (já Draumalandið), Fram í heiðanna ró, Vinarkveðja (Besti vinur bak við fjöllin háu) og Ég mætti þér um kvöld. Síðan er þarna Sem lindin tær, sem blandaður kór frá Siglufirði ásamt Gautum gerðu vinsælt hér fyrir 40 árum á gömlu Gufunni.  Megasarlagið Gamli sorrí gráni og Bíólagið Stuðmanna er fulltrúar seinni fortíðar.

Helgi er með einvala lið með sér sem flestir hafa spilað með honum áður m.a. í SS Sól.  Helgi syngur þessi frægu lög með sínu nefi hvort sem þau hafi verið fræg með lærðum tenórum, karlakórum eða Megasi. Og hann fer reglulega vel með það. Lindin og Draumalandið öðlast nýtt líf og sama má segja um Fram í heiðanna ró. Ég þori að veðja að þessi plata seljist vel núna fyrir mestu ferðahelgi landans.

4 stjörnur fyrir vel heppnað framtak.

FANFARLO – RESERVOIR (2009)

// júlí 23rd, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Hljómsveitin Fanfarlo kemur fram í Bræðslunni á Borgarfirði eystri á laugardaginn og einnig fram í Reykjavík daginn eftir á Café Rosenberg.

Hljómsveitin Fanfarlo gerir út frá London og var stofnuð af svíanum Simon Balthazar árið 2006.  Fanfarlo er fimm manna (var sex) folk / indie rock / post punk band sem stillir upp trompet, fiðlu, syngjandi sög, klarinetti og mandolíni á móti gítar, bassa og trommum.

Fyrsta plata sveitarinnar, Reservoir, kom út í fyrra og var það Peter Katis sem sá um upptökur.  Hann hefur unnið með Interpol, The National og Jónsa.
Fanfarlo hefur vegnað vel og hafa meðal annars átt lög í þáttunum ‘Grey’s Anatomy’ (Ghosts) og ‘House’ (Fire Escape), komið fram hjá David Letterman, Jimmy Fallon og Carson Daly og átt lög í auglýsingum (Walls í Canon).

Áður en stóra platan komu út komu smákífurnar Talking Backwards, sama ár og bandið var stofnað 2006, síðan You Are One Of The Few Outsiders Who Really Understands Us 2007, síðan kom Fire Escape 2007 og Harold T Wilkins 2008 en þau eru bæði á plötunni. Drowning Man og The Walls Are Coming Down komu út í fyrra, en Harold T var síðan gefið út aftur í ár og á Plötubúðadaginn kom You Are One út á 7 tommu.
Nýtt lag með sveitinni ‘Atlas’ er eitt þeirra laga sem valið var fyrir Twilight Eclipse diskinn sem nýverið kom út.  Meðal listafólks sem einnig eiga lag á diskinum eru Muse, Florence + The Machine, The Dead Weather, Bat For Lashes og Vampire Weekend.

Nafnið er fengið úr smásögu eftir Charles Baudelaire sem heitir La Fanfargo, en hann var franskur rithöfundur á 19. öld en frægast ljóðabók hans var The Flowers Of Evil. Mörg bönd hafa leitað í smiðju hans, Cure, Celtic Frost, Midnight Sun, Art of Noise og Dustin Hoffman hefur vitnað í hann og hann þýddi Edgar Allan Poe á frönsku.

Myndböndin við Harold og  TheWalls er vert að skoða á You Tube.

Reservoir er brilliant debut. Nafnið bendir til uppsafnaðs lagaforða en það er auðvita oft einkennandi fyrir fyrstu plötu.

Fanfarlo minna á Talking Heads (Finish Line), Echo & The Bunnymen og Franz Ferdinand, Arcade Fire, Midlake, Mumford & Sons, National, Sigur Rós, sem eru vinir þeirra, og fullt af nýrri USA indie böndum.

Sjómannalög, valsar og folk músík eru líka óhrifavaldar. Þau skiptast mikið á hljóðfærum og spila flest á fleira en eitt hljóðfæri. Simon Balthazar hinn sænski leiðtogi og söngvari spilar td á gítar, píanó og klarinett, Cathy Lucas sem syngur með honum og Leon Beckenham spila síðan á flest hljóðfæri sem hægt er að spila á.

Lögin eru öll nokkuð góð og ég get vel trúað því að platan vaxi enn frekar við meiri hlustun.

Upptakan er góð – þau finna broddinn í hverju lagi og undirstrika með söng, óvenjulegu spili, taktbreytingum og ýmsu öðru sem gera góða plötu góða.

Fire Escape og The Walls Are Coming Down eru popplögin með viðeigandi brú og viðlagi, bæði öruggleg flott hljómleikalög. Talking Heads áhrifin eru sterk í Finish Line, Drowning Man og Harold T Wilkins lagið um breska blaðamanninn sem skrifaði um flúgjandi furðuhluti og pyntingartæki (!) í byrjun síðustu aldar, bæði satt og logið, hreint afbragð með góðum húkk.

Echo & The Bunnymen eru áberandi í I‘m A Pilot, sem er flott popp rock.

Ghosts og Luna eru svona post punk lög með einföldum áberandi bassa fyrra lagið smá nikk til Stranglers og seinna lagið kannski til Midlake, Arcade Fire eða National og Hold Steady, allt bönd sem þið eigið að tékka á.

If It Is Growing  er einfalt vögguljóð og Good Morning Midnight loka lagið er bara nokkrar æfingarlínur á kassagítar.

Stúlkan á umslaginu er Sigurrós systir Jónsa í Sigur Rós. Og þess má geta að umslagið er andlag hljómleikamyndar um bandið sem er væntanlegt en þar poppa stúlkurnar upp á ýmsum stöðum í ýmsum myndum.

4 stjörnur og gæti hæglega enda á árslista síðasta árs þegar ég endurskoða hann næst.

http://www.youtube.com/watch?v=PsXhQfIZD2c   The Walls

http://www.youtube.com/watch?v=pySzy1wepdg   Harold

EDWARD SHARPE & THE MAGNETIC ZEROS – UP FROM BELOW (2009)

// júlí 21st, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Alex Ebert  virðist vera alvarlega truflaður millistéttar bandarískur einstaklingur frá Los Angeles með mikið af komplexum og vafasamri fortíð.

Upphaflega ætlaði hann að verða rappari en eftir hafa verið í hljómsveit sem hét Lucky 13’s stofnaði hann Ima Robot 1997, þá 19 ára gamall. Fyrsta plata þeirra Ima Robot kom út 2003 og náði lagið Dynomite nokkrum vinsældum og þeir komu fram í þætti David Letterman.

2006 kom önnur plata þeirra Monument For The Masses og smáskífurnar Creeps Me Out og Lovers In Captivity.

Alex hefur lifað LA partílífinu með viðeigandi viðhengi sem er eiturlyfjanotkun. Eftir 12 spora meðferð ákvað hann að gera breytingar, hætti með þáverandi kærustu, lifði við þröngan kost í heilt ár með uppblásna dýnu sem eina húsgagnið í lítilli íbúð -fullkomlega úr tengslum við „venjulega“ umheiminn.

Alex bjó til nýja persónu Edward Sharpe, sem er messías sendur á jörðu til  að lækna og bjarga mannkyninu er var truflaður af stúlkum og alltaf að verða ástfanginn!

Ein slík stúlka var Jade Castrinos sem hann hitti fyrir utan kaffihús í LA. Þau fóru að semja músík og stofnuðu Edward Sharpe & The Magnetic Zeros.

Samband þeirra entist ekki (kannski varð hann aftur fyrir stúlkutruflunum) en bandið entist og varð 10 manna hippaband, sumir gamlir æskuvinir Alex. 

Up From Below kom út í fyrra  og lögin Carries On, Simplest Love og 40 Day Dream komu út á smáskífum í fyrra og Home í ár en það hefur verið að vekja smá athygli.

En líklega kemur önnur Ima Robot plata út á þessu ári.

Músík Magnetic Zeros er svona hippa popp með kántrí ívafi. Þau eru dálítið mikið að leika allt, ekkert sérlega einlægt nema að vera hippi, pönkari, eða hvað sem er hip hér og nú. Lögin eru ágæt en ég set þessa tónlist í sama rekka og Spinal Tap og Rutles nema hvað þau eru hugsanlega ekki að gera þetta í gríni sem er dálítið sorglegt.

Home er mest áberandi lagið með blístrinu, trompetinum og rappinu á milli þeirra Alex og Jade, sem á að vera svona Johnny Cash og June Carter, Nancy Sinatra og Lee Hazelwood.  En fullt að lífi og fjöru og eftirminnilegum viðlagi.

Jade er skemmtileg söngkonu sem minnir mig ögn á Michelle Shocked sem einhver man eftir kannski.

Textarnir eru misgóðir, sumir undir áberandi áhrifum frá ákveðnum Bob Dylan lögum, 12 sporin með Jesús við stýrið, Rolling Stones Sympathy For The Devil smá stuldur þaðan, en áberandi,  David Bowie er þarna og fullt af spaghetti vestra músík enda Mexíkanskur trompetleikur út um allt.  Hann virðist hafa hlustað á marga og þá er oft erfitt að komast hjá því að lögin minni á eitthvað sem maður hefur heyrt.

En mér finnst dálítið óþægilegt að þau minna mig á Charles Manson og fjölskylduna hans!

Þessi plata verður ekki á mínum árslistum hvorki þetta ár né listans í fyrra.

Margt gott og efnilegt, en ekki nóg til að hlaupa út í búð og kaupa plötuna, hvað þá að fara að safna plötunum hans.

En hún er nógu góð til að fá 3 stjörnur.

Bestu lögin eru Home, Kisses Over Babylon og Come In Please og Jade

JACK JOHNSON – TO THE SEA (2010)

// júlí 21st, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Jack Johnson brimbrettastrákurinn frá Hawaii hóf tónlistarferil sinn 2001 með plötunni Brushfire Fairytales, eftir afa þurft að hætta á brimbrettinu.

Jack er víst sonur frægs brimbrettakappa og var sjálfur á brettinu frá 5 ára aldri til 17 ára aldurs þegar hann stórslasaðist við leikinn og varð að hætta. 2000 gerði hann brimbrettakvikmynd og samdi músíkina sjálfur.

Næsta á eftir Ævintýrunum kom On And On 2003, síðan In Between Dreams kom 2005, sem fór í 1.sæti í Ástralíu og Bretlandi, 2006 kom út kvikmyndaplatan Singa A Longs And Lullabies For The Film Curious George sem fór í 1. Sæti í Bandaríkjunum, Ástralíu og Kanada,  Sleep Through The Static kom síðan 2008 og fór í efsta sætið í Bandaríkjunum, Ástralíu og Kanada, Írlandi og í Bretlandi. Konsertplatan En Concert kom 2009 og nú þessi To the Sea, sem hefur náð 1sta sætinu í Bandaríkjunum, Ástralíu og Kanda, Swiss og Englandi.

Engin smá velgengni þetta, en þekkið þið eitthvað vinsælt lag með honum? Mér finnst þetta smá skrýtið hvernig hægt er að selja svona svakalega mikið án nokkurra lykil laga.

Ég  tékkaði á músíkinni hans fyrir nokkrum árum og heyrði ekkert sem heillaði mig, þægilegt gítar/pianó gutl og meðalgóðar vellu melódíur. Enginn Cat Stevens, enginn Don McLean, enginn James Taylor einu sinni.

En það breytir því ekki að strákurinn er búinn að selja margfalt meira af sínum plötum síðustu 10 árin heldur en þeir gömlu góðu þrátt fyrir að þeir hafi gert mun betri plötur, betri lög og lagt margfalt meira á sig. En lífið er ekki endilega réttlátt.

En hver kynslóð þarf að eiga sínar hetjur og krúttið hann Jack er ímynd heilbrigði og einlægleika, einfaldleika og Bandaríkjanna, enda mjög vinsæll á Ástralíu og á Nýja Sjálandi. Og svo tekur hann plöturnar sínar upp í stúddíóum sem eru lífræn, knúin af sólarorku.

Reyndar er skrýtið að lögin hans hafa ekki slegið sérstaklega í gegn þó að plöturnar hafi selst í trukkaförmum.

Hvað finnst mér svo um þessa plötu?

Hún er þægileg, líður vel í gegn, einföld að öllu leyti; söng spili og lögum. Lögin grípa mig ekkert sérstaklega þrátt fyrir ítrekaða spilun.

Þetta er ekta smástelpuplata, sólbrúnn myndarlegur brimbrettastrákur sem syngur angurvær ástarlög án þess að vera barnalegur. Textarnir eru „djúpir“ um sambönd og pælingar um lífið og tilveruna.

Þessi plata kveikir ekki í neinum tilfinningum, hún er hvorki vondar né góðar, hvorki leiðinleg né skemmtileg, ég bara næ ekki einbeitingu að hlusta á Jackinn. Þetta er í mínum huga bar lyftumúsik og ágæt sem slík. Hef enga reynslu af brekkusöng með Árna Johnsen hvað þá varðeldasöng á ströndinni þannig að ég bara tengi ekki í samband.

2 stjörnur.  Og ég hlakka til að hlusta á eitthvað annað.

Hvaða lög? You & Your Heart er fyrsti singúllinn en komst hæst í 20. Sæti í Ameríku …