Poppheimar

SADE – SOLDIER OF LOVE (2010)

// mars 10th, 2010 // No Comments » // Almennt

Sjötta platan frá Shah day á 26 árum sem eru ekki mikil afköst. Og það eru tíu ár síðan Lover‘s Rock kom út 2000 og fékk Grammy 2002 fyrir bestu Pop Vocal plötuna.

Þar áður liðu 8 ár frá Love Deluxe.

Diamond Life sem kom út 1984 sló heldur betur í gegn með lögum eins og Your Love Is King og Smooth Operator. Fyrsta platan seldist lang mest hérlendis en næstu tvær gengu ágætlega, en þó mun betur í Bandaríkjunum og Evrópu.

Tónlistin þeirra/hennar mætti kalla smooth jazz pop og hún meira sér á bæti á níunda áratugnum en nú eftir að Norah Jones og Katie Melua hafa selt jafnvel betur af sínum plötum.  Tónlistin hefur ekkert breyst sem er allt í lagi, þú gengur að því vísu hvað þau/hún er að gera. Þetta er meira spurningin um plötuna sjálfa, er hún heilsteypt, góð stemmning? Eru góð einstök lög sem ná spilun?

Allar plötur Sade er stemmningsplötur, kósý kvöld við arininn með rauðvínið og osta, rómantískar plötur. Platan er ágætlega heilsteypt þó stemmning í þeim sé mismunandi. Þó að orðið Love komi oft fyrir er ótrúlega mikið af skrýtnum samlíkingum við stríð og textinn við Babyfather er smá kinkí. Datt reyndar í hug nýyrðið „karlabarn“ í hug.

Fyrsta „smáskífan“ eða áherzlulagið væri réttara að segja í dag er titillagið „Soldier of Love“ sem mér finnst nú ekki besta lag plötunnar, en samt sérstakt. Næstu áherzlulög gætu verið „In Another Time“, „Babyfather“ og „Bring Me Home“.

Þetta er plata sem þú mundir sjá í Bang og Olufsen spilara, heyra í koktailpartíum í símsvörum banka og endurskoðenda og jafnvel í lyftum.

Þetta er ágætisplata til síns brúks, kakómjúk röddin er seiðandi en ekki endilega heillandi. Virkar dálítið fjarrænt, þó spilamennskan og upptaka sé smooth og útsetningar lýtalausar.  Titillagið vinnur kröftuglega á og kórónar plötuna á endanum. Engin spurning að það á eftir að sampla úr þessu lagi í náinni framtíð og myndbadið við lagið ætti að boosta söluna.

Þessi plata hefur þegar slegið í gegn í UK, Evrópu, Ameríku og Skandinavíu og gæti alveg gert það gott um leið og hún verður almennilega fáanleg í búðum hér.

Stjörnur: 3

PETER GABRIEL – SCRATCH MY BACK (2010)

// mars 10th, 2010 // No Comments » // Almennt

Gabriel var forsöngvari Genesis frá 66/67 til 74 eða á 6 stúdíó plötum en Nursery Cryme og Foxtrot eru plötur sem ættu að vera í öllum betri söfnum (og auðvitað til í plötubúðum).

Gabriel hóf sinn sólóferil 1977 með plötunni Peter Gabriel, síðan kom út platan Peter Gabriel 1978, 1980 kom síðan út platan Peter Gabriel og 1982 kom út plata sem hét Peter Gabriel. Tvær þær síðastnefndu má kalla listaverk.

1986 kom svo So sem var vinsælasta platan hans og stendur ágætlega undir því. Síðan hafa bara komið út Us 1992 og Up 2002 báðar mikil vonbrigði.

Hann hefur reyndar gefið út 5 kvikmyndaplötur og live plötur en bara þrjár alvöru plötur með frumsömdu efni á síðustu 24 árum.

Sem sagt : það er ekki eins og hann hafi verið að dæla út frumsamdri músík á undanförnum árum: Up fyrir 8 árum, Us fyrir 18 árum,, So fyrir 24 árum (og svo 4 fyrir 28 árum, 3 fyrir 30 árum, 2 fyrir 32 árum og 1 fyrir 33 árum.) (ostar 85(Birdy),89(Passion), 00(Ovo) og 02(Long Walk Home)). Last temptation of christ & womad concertarnir.

Gabriel hefur áður fiktað í coverum, Strawberry Fields Forever, Imagine, Let It Be, Suzanne og svo var hann búinn að prófa Book Of Love áður á sándtrakkinu Shall We Dance.

Gabriel hefur líka fiktað í Orchestral útgáfum áður og er Strawberry Fields gott dæmi.

Ég bjóst ekki við því að Gabriel félli á þá gryfju að snobba fyrir yngri músík. Hann gerir hvorki sér né lögunum eða upphaflegu flytjendunum gagn né gaman. 

Platan er vægast sagt þunglamaleg, jafnvel hálf lömuð. Ég er ekkert sérstaklega hrifinn af útsteningum John Metcalfe‘s (Durutti Column) en upptökustjóri er Bob Ezrin og Tchad Blake stjórnar tökkum. 

Yfirlætisleg flatneskja, leiðinleg og fullkomlega tilgangslaus plata.

Öll lögin eru mun betri með upphaflegu flytjendunum. 

Hann tæklar gömlu meistarana klaufaleg;  Bowie – Lou Reed – Randy Newman – Neil Young – DaviddByrne – Paul Simon  – úff

Lög ungliðana eru betri; Elbow – Magnetic Fields – Arcade Fire – Radiohead – Regina Spektor – Bon Iver – kannski vegna þess að þau eru ekki jafn greipt í huga minn.

Sorglegt! þessi maður samdi Don‘t Give Up – Games Without Frontiers – Solsbury Hill – Mercy Street –Shock The Monkey – San Jacinto – og Nursery Cryme og Foxtrot

Waterloo Sunset sem er á bónus disknum er allt of líflegt til að vera á þessari plötu og þar af leiðandi besta lagið (sem er reyndar varla á plötunni) en þó hafa margir gert það betur.

Singúllinn „The Book Of Love“ venst mjög vel og kannski verð ég sáttur með minn mann síðar meir(J).

En það er miklu gáfulegra að fá sér eitthvað annað með honum, nema þú eigir allt og verðir að fylla í safnið!!!!

Stjörnur: 2

THEM CROOKED VULTURES – THEM CROOKED VULTURES (2009)

// febrúar 22nd, 2010 // 1 Comment » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Them Crooked Vultures er súpergrúppa með aðalsöngvara Queens of the Stoneage auk trommara Nirvana og bassagítarleikara Led Zeppelin.

•  
•  – Stendur bandið undir merkimiðanum?
• Súpergrúppur gera það sjaldan, líklega er Queens betra band fyrir aðdáendur þeirra, og bæði Nirvana og Foo Fighters falla ekki í skugga TCV hvað þá Led Zeppelin.
•  
• Þetta er ágætis Riff rokk með blús ívafi, þungum tón og sándi, en samt stutt í melódíuna. Eins og Zeppelin, þá er þetta 4ra manna gítar/gítar, bassi – trommur að upplagi, en JP Jones, bassaleikari, er auðvitað í fjölhæfara hlutverki sem útsetjari, hljómborðsleikari, slide gítarleikari, mandólínspilari t.d.
•  
• Þó að platan hljómi dálítið eins og hún hafi verið ákvæðin og tekin upp á jammsession í stúdíói á einum degi. Þá var hún ákvæðin allavega 2005, því að Grohl sagði frá hugmyndinni í viðtali við Mojo þá.
•  
• En á móti má segja að snilldin sé að láta flókna hluti hljóma einfalda. Ef Grohl hefði ekki verið búinn að fá Jones á bassann má geta þess að Paul McCartney bauð sig fram í verkefnið, en Grohl hefur leikið á trommur með McCartney.
•  
• Þetta þýðir ekki að Queens eða Foos séu hættir og þess má líka geta að Jimmy Page er umhugað um að koma Zeppelin aftur í gang með eða án Plant, sem er að koma með aðra Plant Krauss plötu á þessu ári.
•  
• Lögin New Fang, Scumbag Blues og Mind Eraser (No Chaser) er fín: sveitt og feit lög, sem hljóma fínt í bílnum (gæti haft áhrif á hraðann!), og þessi plata er fínt innlegg í músíkflóruna en svona músík hefur kannski ekki mikið heyrst upp á síðkastið, sér í lagi með svona músíkölsku ívafi eins og JP Jones leggur til.
•  
• Þeir minna mig mun meira á seinni tíma King Crimson með Adrian Belew í söngvarahlutverkinu. Þeir eru ekki ólíkir Josh og Adrian, en auðvitað eru King C þekktir sem framúrstefnuband en ekki þungarokk!
•  
• Þessi plata fær 6 stjörnur af 10. Rétt ofan við meðallag, En varla inn a 1001 plötu sem þú verður að eiga, þó hún sé betri en margar tilnefndar í þeirri góðu bók (1001 Albums you must hear before you die).

The Xx – The Xx (2009)

// febrúar 8th, 2010 // No Comments » // Almennt

Xx er nýtt band, stofnað 2005 af 4 skólasystkinum. NME var með þau í 6. sæti yfir efnilega nýliða á síðasta ári byggt á hljómleikaframkomu. Þau gáfu út fyrstu plötu sína í ágúst síðastliðnum plötu sem þau tóku upp í bílskúrbyggingu að næturlagi og er hugsanlegt að það skili sér í lágstemmdri tónlistinni, þó að þetta sé engin Trinity Sessions (Cowboy Junkies).

Crystalized, Basic Space og Islands eru lögin sem hafa komið út á smáskífu, en „Intro“ var spilað í sjónvarpsþáttunum Cold Case og Law And Order og „VCR“ í Lie To Me. Auk þess var lagið „Teardrops“ sérstaklega tekið upp fyrir grafaratriði í bresku þáttunum E20.

Platan fékk ágætar viðtökur og bandið búið að bóka sig á festivöl í sumar og hljómleikaferð með fyrrum skólafélögum úr Elliott skólanum í vestur London, Hot Chip.

Ágætis dreymandi popp, stundum kallað indie eða chillout músík, einfalt gítarpikk, bassi, einföld synthahljómborð og taktvélar, einföld húkk, sem vinna á. Góð lög ein sér. Við skulum sjá hvað næsta plata býður okkur, sem verður líklega tekin upp í stúdíói í fullum styrk.

Fyrir utan bresk áhrif frá 80‘s syntha og post-punk böndum, minnir samsöngur veikra kven og karlaradda á Prefab Sprout t.d. þó músíkin sé ekkert lík. Stemmningin minnir líka á músíkina úr Twin Peaks.

Stjörnugjöf: 3 af fimm eða 5 og hálf af 10

RINGO STARR – Y NOT? (2010)

// janúar 24th, 2010 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Það er mesta furða hvað Ringo hefur gert ágætar Bítla plötur á þessum 40 árum síðan Bítlarnir hættu. Hann hefur haldið sig við einfaldar popp melódíur sem falla að þægilegri “verkamanna-röddinni”. Sólóferill byrjaði vel með “Ringo”, með fullt að frægum vinum sem sömdu góð lög fyrir hann. Síðan seig ferillinn og kallinn fór að drekka ótæpilega er sagt. Fyrir tæpum 20 árum sagði hann víst skilið við Bakkus og gerði bestu plötu sína “Time Takes Time” með nokkrum Bítlaaðdáendum sem kölluðu sig The Roundheads. Hann stofnaði líka hljómsveitarregnhlífina All Starr Band til hljómleikahalds en það er safn frægra vina hans sem spila með honum og skipta með sér sviðsljósinu. “Y Not?” er 16. platan hans ef ég tel rétt og ekki ósvipuð því sem hann hefur verið að gera undanfarin ár. Þemað er staðfast hjá honum, ást og friður, tíminn og vinir. Hann hefur ekkert verið að breyta því þótt tíðarandinn breytist fram og til baka. Eins og fyrr fær hann góða gesti, en sjálfur Paul McCartney syngur með honum í besta laginu, “Walk With You”. Joss Stone syngur líka á plötunni. Ringo semur lögin á þessari plötu í samvinnu við marga góða og stjórnar upptökum í fyrsta sinn, og tekst það ágætlega. Paul Mc spilar frábærlega á bassann í laginu “Peace Dream” og lagið “The Other Side Of Liverpool” er líka gott. Elsti Bítillinn verður 70 ára í júlí og er enn að setja mark sitt á söguna. Auðvitað er þetta bara plata sem Bítlafanar kaupa, og meira segja bara þeir hörðustu. En hún er samt ágæt.

ERLENDAR PLÖTUR ÁRSINS 2009

// janúar 12th, 2010 // 5 Comments » // Almennt

1. U2 No Line On The Horizon
2. BOB DYLAN Together Through Life
3. IAN HUNTER – Man Overboard
4. BRUCE SPRINGSTEEN Working On A Dream
5. JOHN WESLEY HARDING Who Was Changed And Who Was Dead
6. LOW ANTHEM Oh My God Charlie Darvin
7. TINARIWEN Imidiwen: Companions
8. YUSUF Roadsinger
9. WILCO Wilco
10. STEVE EARLE Townes

U2 á að mínu mati bestu plötu ársins. Hún er ekki auðmelt poppplata þó þarna séu léttar og klassískar U2 melódíur. Get On Your Boots er bestu funky lagið þeirra til þessa, Magnificent er klassískt U2 og titillagið

Bob Dylan átti gott ár. Platan Together Through Life varð til vegna beiðni um ákveðna gerð af lagi í kvikmynd og úr varð heilsteypt plata með New Orleans, crooner, 50s og Tex Mex feeling. Hann endurtók feelinginn á velheppnaðri jólaplötu í lok ársins.

Ian Hunter varð 70 á árinu, endurreisti Mott The Hoople fyrir nokkra vel heppnaða hljómleika og gerði þess líka frábæru plötu.

Bruce Springsteen hefur verið að gera ágætar plötur á undanförnum árum en ekki alltaf eftirminnilegar í heild. Þessi er í betra lagi með frábæri titillagi og öðru mjög sérstöku lagi sem er í Woody Guthrie anda, Outlaw Joe.

John Wesley Harding hefur ekki gefið mikið út af plötum á undanförnum árum. Hans ferill tók aldrei neitt flug, en hann gerir ágætar plötur annað slagið. Nýja platan hefði verið snilld einföld enda mörg mjög smellin og poppuð lög með beittum húmor textum.

Low Anthem er að mínu mati bjartasta vonin á árinu. Þau eru dálítið quirky og odd, hrá og minimalisk en hæfileikarnir og melódíurnar eru góðar.  Og myndbönd á YouTube skemmtileg.

Tinariwen er að ná hæstu hæðum eftir þrjár ok plötur, en þeim var mikið hampað af Robert Plant ekki alls fyrir löngu, enda fóru Page og Plant dálítið í þessa átt á sínum tveimur plötum saman. Einnig má bera þá saman við Graceland (Paul Simon) etc.

Yusuf er Cat Stevens endurfæddur í trú. Hann lét sig hverfa um langt skeið og afneitaði tónlist sinni um tíma. Þetta er önnur plata hans eftir endurkoma og býsna góð, og hann virðist vera á ná fyrri gæðum.

Wilco platan er líklega ein af tveimur plötum hér (ásamt Dylan) sem sést á öðrum listum. Þetta er skikkanlega poppuð plata frá góðu bandi með ágætum lögum. En ekki þeirra besta samt. You & I er frábært lag.

Cover plötur eru oft ágætar en stórt spurningamerki hvort þær eigi ekki heima á sér listum. Steve Earle coverar hér Townes van Zandt með Poncho og Lefty og alles. En hann gerir lögin að sínum.

ÍSLENSKAR PLÖTUR ÁRSINS 2009

// desember 31st, 2009 // No Comments » // Almennt

      1.       HAFDÍS HULD Synchronised Swimmers

2.       HJÁLMAR IV

3.       múm – Sing Along To Songs You Don‘t Know

4.       HJALTALÍN Terminal

5.       GUNNAR ÞÓRÐARSON Vetrarsól

6.       MEGAS & SENUÞJÓFARNIR Segðu ekki frá

7.       LAY LOW Flatey

8.       ELLEN KRISTJÁNSDÓTTIR Draumey

9.       EGÓ 6 október

10.   FELDBERG Don‘t Talk To Strangers

DIKTA Get It Together

OUR LIVES We Lost The Race

Plötur ársins eru valdar úr þeim plötum sem til dóms komu á árinu, en þess ber að geta að Poppheimar Bloggheima byrjuðu 11.11. síðast liðinn og þar af leiðandi ekki öll flóra ársins. 

 Það er ekki ólíklegt að ein eða tvær plötur kæmust inn á listann ef allt væri skoðað en mundi samt ekki breyta öllu.

Ég hef heyrt af flestum þeim plötum sem ekki bærust Poppheimum og aðeins ein þeirra kæmi til greina strax, það er plata Bloodgroup.

Tvær efstu plöturnar er þar vegna þess að þær ná því að vera vel samdar og fluttar, einfaldlega pottþéttar poppplötur. Ekki 4 stjörnu plötur en nálægt því. múm og Hjaltalín eru vel heppnaðar tilraunaplötur, næstum því fullkomnar og eiga eflaust eftir að vera endurmetnar annað hvort sem listaverk eða misstök af þeim sökum.

Gunnar og Megas eru með góðar live plötur. Báðir koma skemmtilega á óvart.

Lay Low er sannköluð náttúruplata, tekin upp út í náttúrunni í Flatey með kassagítar einan sem undirspil. Eins og með plötu Gunnars fylgir DVD (eða öfugt), sem undirstrikar gæðin.

Ellen er að gera sína metnaðarfyllstu plötu, góðir strettir þar.

Egó er með poppaða góða plötu, en samt ekki alveg í toppklassanum hans Bubba.

Nýju poppböndin Feldberg, Dikta og Our Lives eru að gera efnilega hluti góðar vel fluttar poppmelódíur sem gefa góð fyrirheit.

Sumar þessara platna á eftir að dæma. Þeir dómar mjatlast inn á næstu vikum.  

MANSTU GAMLA DAGA: JÓLALÖGIN (2009)

// desember 24th, 2009 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Eins og nafnið bendir til eru þetta lög frá fyrri tíð. Elstu lögin tvö eru frá 1954 með Hauki Morthens, „Jólaklukkur“ og Hvít Jól“, síðan er Sigurður Björnsson (Nú árið er liðið) frá 1959, síðan eru 4 frá 1960-1970, en meginþorrinn er frá 1970-1979.

Og þetta er ansi misgott, sumr hefur elst alveg skelfilega og þó að lögin séu nú ekki eldri þá man ég nú ekki eftir þeim nærri öllum.

Auðvitað eru góð lög með eins og „Hvít Jól“ með Hauki, „Jólin koma“ með Villa Vill, „Jólasnjór“ með Villa og Ellý, „Undrastjarna“ og „Jólasveinninn minn“ með Hljómum, „Litli trommuleikarinn“ með Ragga Bjarna og „Snæfinnur snjókarl“ með Bjögga.

Niðurstaðan er sú að þessi plata er ekki nógu góð, lögin hefðu mátt sanna styttri tíma og passa sig á að sleppa lélegum flutningi og lögum. Hefði verið betri einföld.

ÉG HLAKKA SVO TIL – 40 VINSÆL JÓLALÖG FYRIR BÖRNIN (2009)

// desember 24th, 2009 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Titillagið „Ég hlakka svo til“ er frábært lag fyrir það eitt að drepa .. mig hlakkar svo til …

Þetta er svona plata sem jólasveinninn gefur í skóinn. Fullt af frægum jólasmellum sem við þekkjum öll þó þau hafi ekki öll verið hugsuð sem jólalög!

„Jólahjól“ Sniglabandsins, er þarna, líka „jól alla daga“ með Eika Hauks, „Ef ég nenni“ með Helga Björns, „Ég fæ jólagjöf“ með Kötlu Maríu, „Út með köttinn“ með Ladda og Bryndísi, „Svewinn minn jóla“ með Halla og Ladda, „Inní strompnum“ með Eddu Heiðrúnu og auðvitað „Jóla hvað?“ með Glám og Skráms.

Fullt af lögum sem ég þekki en það eru því miður líka lög sem ég tók ekki eftir að væru vinsæl.

Niðurstaðan er ágætis jólalagaafþreying.

POTTÞÉTT 51 (2009)

// desember 24th, 2009 // No Comments » // Almennt, Plötudómar / Record reviews

Fyrsta „Now That‘s What I Call Music“ kom út í lok árs 1983 og sló strax í gegn. Now plöturnar eru nú komnar í númer 74.

Íslenska afbrigðið fékk heitið Pottþétt og kom fyrsta Pottþétt platan út árið 1995 og serían náði strax vinsældum.

Íslenska útgáfan tók mið af vinsældum laga á Íslandi og þar af leiðandi hefur íslenskum lögum farið fjölgandi, en eru þó samt ekki nema 14 af 40 á þeirri nýjustu 51.

Þessar plötur spegla hluta af tíðarandanum, þ.e.a.s. vinsælum lögum í fjölmiðlum og þar sem einföld poppmúsík er allsráðandi í dag er þetta poppplata og bara nokkuð þægileg.

Íslensku lögin eru með Ingó og Veðurguðunum (Gestalistinn), Hjaltalín, Hjálmum, Feldberg, Bibbiblix, Láru Rúnars, Fjallabræðrum og Hafdísi Huld svo nokkrir séu nefndir.

Erlendu lögin eru t.d. með Lily Allen, Florence & The Machine, Rammstein, Black Eyed Peas, Robbie Williams og Shakira.

En rúsínan í pylsuendanum hér þó 4ra laga pakki nýrra íslenskra jólalaga.

Þetta er lögin „Jólapakkar“ með Ingó , SG og Memfismafíunni með „Það snjóar“, „Hvað fæ ég fallegt frá þér“ frá Baggalút og „Í Bethlehem er barn oss fætt“ með Hvanndalsbræðrum.