Evander Holyfield er líklega sá hnefaleikakappi sem hefur átt lengsta og farsælasta ferilinn í sögu hnefaleikanna. Maðurinn er að nálgast fimmtugt og er enn að. Nú hefur fallið skuggi á þennan feril, því kappinn hefur verið færður á lögreglustöð eftir að hafa lagt hendur á konuna sína.

Evander Holyfield (Mynd tekin af Wikipedia)

Það er ýmislegt sem getur ýtt mönnum út á þá hálu braut að beita konur sínar ofbeldi. Hvað Evander Holyfield varðar dettur mér í hug fyrirbæri sem er kallað á ensku roid rage. Fyrra orðið er stytting á steroid og hið síðara merkir bræði eða æði. Ég vil kalla fyrirbærið steraæði, en óska eftir betri tillögum. Holyfield hefur nefnilega verið sakaður um steranotkun.

Neysla á sterum er algengari í íþróttaheiminum en menn kæra sig um að tala um. Flestir sterar auka magn karlhormónsins testosterons í líkamanum, en það veldur árásargirni. Þetta hormón er nauðsynlegt í ákveðnu magni því án þess færum við karlarnir ekki fram úr á morgnana. Reyndar ekki heldur konur því þær eru með þetta hormón líka, en í minna mæli.

Fari magn testosterons í líkamanum fram yfir það sem eðlilegt er talið, getur það valdið ofsaköstum kvíða og ýmsum öðrum óskemmtilegum skapsveiflum. Þjáist Evander Holyfield af steraæði? Eða er hann bara orðinn óþreyjufullur að komast aftur í hringinn?

Þegar strákarnir okkar í handboltalandsliðinu komu heim með bronsið sem þeir unnu á Evrópumótinu var tekið vel á móti þeim í Laugardalshöllinni. Fyrrum félagi þeirra íþróttafréttamaðurinn Einar Örn náði tali af nokkrum landsliðsmannanna, þar á meðal Ingimundi Ingimundarsyni og Vigni Svavarssyni.

Einar Örn benti á að sú vinna sem varnarmennirnir inna af hendi væri mjög oft vanmetin, sem er alveg rétt hjá honum. Áhorfendur hrífast þegar þrumufleygar Arnórs Arons og Ólafs syngja í netinu, Róbert snýr sér í hálfhring af línunni áður en hann lætur vaða, eða Guðjón Valur stekkur inn úr horninu. Varnarvinnan skapar hinsvegar oft sóknartækifæri.

Aðspurðir hvort þeir vildu segja eitthvað að lokum sögðu Ingimundur og Vignir báðir að félagar þeirra í liðinu ættu að gefa boltann oftar á þá í hraðaupphlaupum! Þeir ættu til að sniðganga vinnuhestana í vörninni þegar liðið fengi tækifæri til að sækja hratt fram eftir að hafa unnið boltann.

Vafalítið hafa þeir meint þetta sem góðlátlegt grín, en mig grunar að einhver alvara sé þarna að baki. Ég þekki það frá því ég æfði knattspyrnu á mínum yngri árum að sóknarmennirnir voru ekkert allt of viljugir að gefa á okkur varnarmennina. Sumir gáfu helst ekki á neinn samherja en reyndu að sóla andstæðingana sundur og saman þangað til þeir annað hvort flæktu saman fótunum eða boltinn var hirtur af þeim.

Það hefur líka mikil áhrif á það hve virkur leikmaðurinn er í leiknum hvað hann er ákafur að bjóða sig fram og koma sér í fríar stöður. Til þess þarf sjálfstraust og útsjónarsemi, en það getur virkað neikvætt fyrir sjálfstraustið þegar leikmaður skynjar að samherjar hans treysta honum ekki fyrir boltanum. Þá er hætta á að hann/hún dragi sig í hlé og detti enn frekar út úr leiknum.

Það er betra fyrir handboltalið að hafa marga góða leikmenn heldur en fáar stórstjörnur. Þá verða leikmennirnir að treysta hver öðrum. Hinir leikmennirnir í handboltalandsliðinu ættu því að vera óhræddir að taka Ingimund og Vigni á orðinu og gefa boltann meira á þá í sókninni. Það getur ekki gert annað en að efla breiddina.

Auðvitað eru leikmennirnir í samkeppni innan liðsins og það er bara gott. Það gerir það að verkum að þeir leggja meira á sig. Hinsvegar má samkeppnin ekki verða til þess að leikmenn ætli sér að vinna leikina upp á eigin spýtur. Hér gildir að finna réttu blönduna af einstaklingsframtaki og samstöðu innan liðsins. Það hefur Guðmundi Þ. Guðmundssyni landsliðsþjálfara tekist mjög vel. Árangurinn sýnir það ótvírætt.

Sigur gegn Austurríkismönnum í undanriðlinum að öðrum úrslitum óbreyttum hefði skilað Íslandi níu stigum að lokinni keppni í milliriðli, jafnmörgum og Króatar fengu en þeir lentu í efsta sætinu. Við hefðum þá hreppt efsta sæti okkar milliriðils á kostnað Króata vegna hagstæðari heildarmarkatölu.

Sömuleiðis hefði sigur á Króötum skilað báðum þjóðum níu stigum og Íslandi efsta sætinu í milliriðlinum, að öðrum úrslitum óbreyttum. Verði tvær þjóðir jafnar í efsta sæti gilda úrslit í innbyrðis viðureignum.

Efsta sætið í milliriðli hefði síðan gert það að verkum að Ísland hefði mætt Pólverjum í undanúrslitum. Miðað við frammistöðu strákanna í dag hefðum við unnið þann leik og keppt við Frakka um gullverðlaun, ef önnur úrslit hefðu orðið eins og þau urðu.

Það er óhætt að segja að hvert stig skipti máli í svona keppni.

Eftir nokkuð jafnan fyrri hálfleik Íslendinga og Frakka sem fóru með aðeins tveggja marka forskot í leikhléið, leit ekki út fyrir annað en barátta liðanna yrði jöfn í seinni hálfleik. Annað kom á daginn. Þeir frönsku náðu sjö marka forskoti á innan við tíu mínútum.

Nú er ég alveg viss um að Guðmundur og hans menn hafi legið yfir myndbandsupptökum af franska liðinu. Ekki hefði átt að koma á óvart að Frakkar hafa á að skipa einu sterkasta handboltalandsliði heims. Reynsluleysi getur heldur ekki verið skýringin, því flestir leikmenn okkar hafa margra ára feril að baki með landsliðinu.

Þvert á móti voru það yngstu og óreyndustu leikmennirnir sem virkilega stigu fram og réðust gegn franska múrnum. Þar er ég að tala um hinn 19 ára stórefnilega Aron Pálmarsson og Arnór Atlason, sem hefur verið okkar sterkasti liðsmaður á þessu móti. Því miður sýndu eldri jaxlarnir ekki sömu dirfskuna.

Síðasta korterið var eins og okkar menn hefðu gefist upp. Slæmt að sjá baráttuna vanta, sem hefur löngum verið einkenni íslenska handknattleiksliðsins. Jafn sterkt lið og Frakkland lætur sjö marka forystu ekki auðveldlega af hendi og enn síður ef andstæðingar þeirra hafa ekki trú á sinni eigin getu til að vinna hana niður.

Því fór sem fór. Ekki er hægt að áfellast landsliðið okkar fyrir að vinna ekki eina allra sterkustu þjóð heimsins í handboltanum, aðeins fyrir að sýna ekki baráttuvilja og hungur allan leikinn. Það voru mestu vonbrigðin.

Vissulega er það frábær árangur að keppa um brons á jafn sterku móti og Evrópukeppnin er að venju. Ég er viss um að strákarnir koma einbeittir í þann leik þrátt fyrir að hafa verið hýrudregnir í undanúrslitaleiknum.

Gott væri ef Guðmundur leyfði Loga Geirssyni og Ólafi Guðmundssyni að spreyta sig í þeim leik. Þeir sem fylgst hafa með Loga vita að hann getur miklu meira en hann sýndi þær örfáu mínútur sem hann spilaði gegn Serbum áður en hann var settur á bekkinn.

Reynslan kemur aðeins með því að spila og leikir þar sem keppt er um brons á Evrópukeppni eru gott tækifæri til að gera efnilega leikmenn að einhverju meira en aðeins efnilegum.

Margir kannast við hversu erfitt það er að glíma við andstæðing sem þeir hafa mætt áður og hafa beðið lægri hlut fyrir. Þá verður sá andstæðingur oft að grýlu sem gerir það að verkum að þá er sá sem glímir við hann bæði að berjast við andstæðinginn og óttann við hann.

Þegar Kristján Arason, Sigurður Sveinsson og Bjarki Sigurðsson voru burðarásarnir í landsliðinu í handknattleik þurftu þeir hvað eftir annað að takast á við Rússagrýluna og hina alræmdu Svíagrýlu. Á þeim árum og alveg þar til fyrir nokkrum árum voru báðar þjóðirnar stórveldi, skiptust á að vinna flest stórmót og fóru iðulega illa með okkar menn.

Þá kom Ólafur Stefánsson til sögunnar og festi sig í sessi á fáum árum sem besti handknattleiksmaður Íslands fyrr og síðar. Íslendingar voru komnir með mjög sterkt lið árið 2006 og tókst að leggja Rússa að velli í Evrópukeppninni er við lentum með þeim í riðli. Svíagrýlan var loks lögð af velli er Ísland hafði betur í leikjum við þá um sæti í Evrópukeppninni það sama ár. Svíar hafa reyndar verið frekar slakir undanfarið. Þeir töpuðu öllum leikjunum í riðlakeppninni í Evrópumótinu sem nú stendur yfir.

Það verður spennandi að sjá hvort Frakkagrýlan reynist okkur erfið eina ferðina enn. Franska liðið spilar gríðarlega sterka vörn, enda aðeins fengið á sig 147 mörk. Ísland hefur fengið á sig 178 mörk, en hefur skorað 27 mörkum meira en Frakkar í þessum sex leikjum sem búnir eru. Íslenska liðið er með flest skoruð mörk á þessu móti og eru líklega með besta sóknarliðið. Frakkarnir eru með sterkustu vörnina, þeir hafa fengið á sig fæst mörk af öllum liðunum.

Hvernig sem fer hafa strákarnir staðið sig frábærlega. Leikurinn gegn Frökkum verður erfiður og hafi Guðmundur landsliðsþjálfari og aðstoðarmenn hans sofið lítið vegna myndbandsfunda og annars undirbúnings fá þeir enn minni svefn fyrir leikinn á laugardaginn. Nauðsynlegt verður að kortleggja Frakkana út og inn eigi íslenska liðið að geta fundið svör við kerfisbundnum öguðum varnarleik þeirra og hættulegum hraðaupphlaupum.